Установлено, что Юпитер обладает собственным источником тепла, это связано

с радиоактивным распадом вещества и энергией высвобождающейся в результате сжатия

1.Тасмолинская археологическая культура — археологическая культура, к которой относятся памятники Центрального Казахстана эпохи раннего железа.

2.в VII в. до н. э. во время похода скифо-сакских племен в Переднюю Азию.

3.Они имеют форму полудуг и завершаются круглыми сооружениями, - уточняет магистр гуманитарных наук. Именно благодаря этим каменным грядам, напоминающим усы, и полудугам, схожим с их кончиками, завернутые кверху курганы и получили такое необычное название.

4. 4 вида

5.Бегазы-Дандыбаевской

6.Такое название основано на данных многочисленных археологических раскопок в урочище Тасмола. Эпоха раннего железа в Центральном Казахстане

7.В трудах древнегреческого историка Геродота говорится, что территорию Центрального Казахстан населяли аргиппеи, исседоны, аримаспы. На северо-западе Сарыарки жили аргиппеи, в центральной части – исседоны, на востоке – аримаспы.

8.Таким образом, слово Сарыарка должно переводиться дословно как «Великая древняя обжитая земля» или по смыслу — «Древняя Ойкумена». Сарыарка — это один из самых богатых природными ресурсами историко-географических регионов нашей страны, накопившей богатую духовную культуру.

9.поклонения творцу и духам предков

10.Курган Центрального Казахстана:

Обширную территорию Центрального Казахстана в эпоху раннего железа населяли племена, оставившие удивительно однообразные и устойчивые по форме погребальные сооружения.

Для тасмолинской культуры Центрального Казахстана характерны курганные могильники, которые названы «курганами с усами». В курганах тасмолинской культуры делали два захоронения: большом хоронили человека, в малом – лошадь.

Курганы саков:

"Находки датируются 7 веком до нашей эры. В кургане диаметром 88 метров хранились 350 золотых бусин,бусинодна золотая форма в виде грифона и ромбовидные украшения из листового золота . По мнению ученых, находка - настоящее сокровище, которое могло принадлежать только представителям знатного рода саков", – говорится в сообщении.

Сходства : в обоих курганах были захоронены могильники

Различия: в сакском кургане нашли 350 золотых бусинодна золотая форма в виде грифона и ромбовидные украшения из листового золота. В Центральном Казахстане, нашли курган с усами в нем нашли 5-10 могильников.

Объяснение: все верно должно быть

ответ от Мадары Учихи:

Қазақстанды Ресейдің отарлауы– 1731 жылы Кіші Жүз ханы Әбілқайырдың Ресейге қосылуынан басталды (қ. Әбілқайыр). Бұл процесс 130 жылдан аса уақытқа созылып, 19 ғасырдың 60 жылдарының ортасына қарай толық жүзеге асырылды. 1731 – 1860 жылдары Қазақстан Ресейге, көбіне сөз жүзінде ғана бағынып, іс жүзінде ру, тайпа билеушілері дербес саясат жүргізді. Патша өкіметі халық көтерілістерін аяусыз басып отырғанымен, елдің ішкі істеріне (сот жүйесіне, ру аралық мәселелерге) араласпады. Ел ішіндегі беделді адамдарға, ру басыларына жалақы тағайындап, әр түрлі атақтар беріп, екінші жағынан әкімшілік реформалар жасап, көнбегендерін жазалау арқылы өз билігін күшейтті. Мысалы, 1822 жылы Орта жүзде, 1824 жылы Кіші жүзде хандық басқару жойылды, қарсы шыққандар күшпен талқандалды (қ. Кенесары Қасымұлы бастаған қазақ халқының ұлт-азаттық қозғалысы). 19 ғасырдың ортасына қарай Батыс, Солтстік-шығыс, Орталық Қазақстан Ресейге толық бағынды. Оңтүстік, Оңтүстік-шығыс Қазақстан Қоқан, Хиуа хандықтарына қарады. Олар жергілікті қазақтарға салықты үсті-үстіне көбейтті. Көтеріліске шыққан халық Ресей өкіметінен көмек сұрады. Бұған қоса осы кезде Орталық Азияны отарлау жөнінде Ресей мен Ұлыбритания елдері арасында бәсеке күшейе бастады. Үндістан арқылы Ауғанстан мен Иранға орныққан ағылшындар Қоқан, Бұхар, Хиуа хандықтарын Ресейге айдап салып, оларға өз ықпалын жүргізуге тырысты. Қоқан, Хиуа хандықтарының езгісіне қарсы көтеріліске шыққан қазақтарға көмек беруді желеу етіп Ресей өкіметі оңтүстік бағытта ел ішіне ене түсті. 1854 жылы Верный (Алматы) бекінісі салынды. 1862 – 64 жылдары орыс әскерлері Әулиеата, Шымкент, Түркістан қалаларын басып алды. Оңтүстік Қазақстанды бағындырғаннан кейін Қазақстанды Ресейдің оарлауы толық іске асты. 1867 – 68 жылғы Ресей үкіметінің “Уақытша Ережесі” бойынша әкімшілік және сот жүйелері толығымен Ресей өкіметінің қолына көшіп, қазақ жері облыстарға бөлінді.