Задание 1
1) Природная экосистема
2) Наземная экосистема
Сравнение
Там плана не видно я их сравню
-----------------------------------------------------------
В наземной экосистеме почти все искусственное и выращено все искусственным путем и удобрениями. Нечистый воздух и атмосфера, наименьшее разнообразие животных
В природной экосистеме все наоборот там все чистое, атмосфера чиста воздухом , и очень большое разнообразие животных, все что растет скорее всего не тронуто человеком , все вкусное и очень полезное.
Менің туған өлкем - Қазақстан Республикасы. Қазақстанның байлығы өте көп және қазынаға толы. Еліміздің табиғаты неткен сұлу десеңші! Мөлдір суын, жайқалған жасыл шөбін, асқар тауларын сүйемін. Сонымен қатар, аңдар, мен құстар, жануарлар өмір сүреді. «Әркімнің туған жері – Мысыр шаһары» демекші, менің кіндік қаным тамған жер – Асықата. Туған жерімді қатты жақсы көремін. Осындай өлкеде туғаныма мақтан етемін. Туған жерім күннен күнге көркейіп келеді. Әсем ғимараттар бой көтеруде. Бау-бақшасы, таза ауасы, ақ алтын ақ мақтасы, егінді даласы, малға толы өрісі - біздің мақтанышымыз. «Туған елдей ел болмас, туған жердей жер болмас»- деп, ата-бабаларымыз бекер айтпаған екен ғой. Елімнің кең даласындай байтақ дала еш жерде жоқ шығар.
Объяснение:
Туған жерде тіршілік етіп, сән-салтанат барыммен, адамгершілік арыммен азаматтық тұғырыма ұмтылған туған елімнің мен де бір бөлшегімін. Сондықтан да мен туған жерімді, тұнған тарихымды, ата салтымды, өнеге болар тұғырлы тұлғаларымды бөле жармай, тұтас күйінде сүйемін, аялаймын, ардақтаймын. Өйткені мен-азат, егемен елдің ұланымын! Мен-бүкіл әлем мойындаған асқақ та айбарлы «Қазақ» деген Ұлы елдің ұрпағымын!
Поделитесь своими знаниями, ответьте на вопрос:
Крыжакі зрабілі памылку, яны захапіліся жарам бою і перамогі, калі адчулі, што войска літвінаў амаль разбіта. Частка войска Вітаўта сапраўды было разбіта, але не пераможана, бо гэта было спланавана, каб заманіць крыжакоў у пастку.
Аўтар ацэньвае Грунвальскую бітву, як сімвал мужнасці і гераізму ў барацьбе. Ён паказвае як аддана змагаліся воіны і германскія і славянскія, ён аднолька захоплены мужнасцю гэтых людзей, якія ўпарта адстойвалі кожны свае інтарэсы.
“Многія з рыцараў падганялі коней шпорамі, уздымалі іх дыбка і кідаліся ўсляпую ў самую гушчу ворагаў з узнятым мячом або сякерай. Удары іх мячоў і бердышоў былі нечалавечай сілы, і ўся лава, адцясняючы, топчучы і крышачы смаленскіх рыцараў і іх коней”
“Тут якраз падаспелі ліцвіны, і пачалася такая сеча, такая калатня, што чалавечае вока ўжо нічога не магло згледзець. Магістр, паранены вастрыём ліцвінскай суліцы, яшчэ нейкі час адбіваў удары самлелай рукой, а потым зваліўся, як дуб, на зямлю.”
«...Бітва ператварылася ў знішчэнне, у нечуванае паражэнне крыжакоў — такога ў ранейшай гісторыі чалавецтва яшчэ не было. Ніколі ў хрысціянскія часы не сустракаліся ў баі дзве такія раці. А вось цяпер адна з іх амаль уся палегла, нібы зжаты палетак жыта. Здаліся тыя харугвы, якія магістр увёў у бой апошнімі...»
«Немцаў высякалі, як лес, а яны паміралі маўклівыя, змрочныя, аграмадністыя, бясстрашныя. Некаторыя з іх, прыўзняўшы забрала1, развітваліся адзін з другім, цалуючыся перад смерцю ў апошні раз, некаторыя кідаліся на злом галавы ў самае пекла бою, нібы ашалелыя, некаторыя, урэшце, забівалі самі сябе або прасілі таварыша: «Забі!»...