К задачам планирования инновационной деятельности не относится постоянная смена обьекта и предмета деятельности

Правильные ответы к тесту выделены
Тест  прошел проверку
ставим +1 к ответу)

Педагогика не может успешно развиваться изолированно от других наук о человеке.

Педагогика влияет на развитие всех наук совершенствованию образовательного процесса, посредством которого…
- новым поколениям передаются накопленные человечеством научные знания;
- подготавливаются специалисты для научно-исследовательской деятельности.

самый очевидный пример взаимосвязи педагогики со всеми науками – это методики преподавания разнообразных учебных дисциплин. Чтобы спланировать учебный процесс по конкретной дисциплине, нужно изучить её особенности, педагогически адаптировать научные знания (при их для наилучшего усвоения), разработать процесс взаимодействия преподавателя с обучающимися, выстроить систему педагогических и средств.

Педагогика испытывает влияние других наук, заимствуя из них знания о человеке и обществе научного познания, при к своим нуждам научные подходы и теории, разработанные другими науками.

На схеме показаны лишь некоторые примеры связи педагогики с другими науками. Тесная связь существует у педагогики с философией, ведь педагогическое знание, долгое время являлось частью философских наук. В настоящее время педагогика использует философские концепции и общенаучные подходы, заимствованную в философии логику построения рассуждений и формулирования умозаключений. Современные базовые педагогические теории основываются на постулатах, разработанных в философии: прагматическая теория воспитания и развития личности – на философии прагматизма, экзистенциалистская – на философии экзистенциализма и т.д.
Роль философских знаний в педагогике так велика, что изучению связей педагогики с философией посвящён целый раздел педагогической науки: философия образования.

Конечно, наиболее тесны и многогранны связи педагогики с гуманитарными науками и другими науками о человеке (естественными, социальными).

Так, педагогика связана с этикой и эстетикой.

Благодаря связи педагогики с психологией становится возможным учёт психологических особенностей обучающихся. Можно сказать, что психологические знания о ребенке служат основой для организации педагогического процесса.

Необходимость учитывать в педагогическом процессе физиологические особенности обучающихся разного возраста (например, при определении учебной нагрузки или оптимальных гигиенических условий) требует взаимодействия педагогики с физиологией и гигиеной человека.

Создание особых условий для обучающихся с отклонениями в здоровье и физическом развитии возможно лишь при реализации связи педагогики с медициной.
Определение экономических и социальных потребностей и ресурсов при проектировании развития образования обусловило связи педагогики с экономикой, демографией и социологией.

Под влиянием антропологии (науки о происхождении и эволюции человека) сформировалась педагогическая антропология – наука, объединяющая знания разных наук о человека как развивающемся субъекте и объекте воспитания.

Наряду с науками о человеке и обществе, педагогика устанавливает связи с точными науками, используя математические вычисления для повышения эффективности педагогических изменений.

Обогащению педагогики также связи со сравнительно новыми науками: кибернетикой, синергетикой, эргономикой и др.

Поэзия(гр. poіesіs, poіeo — жасаймын, тудырамын) — өлең үлгісіндегі әдеби туындылар. Поэзия сөздің ырғақтық құрылысына, ұйқасына негізделеді. Поэзия ұғымы өлеңмен жазылған шығармаларды көркем прозадан ажырату үшін қолданылады. Поэзия мен прозаның айырмасы тек сыртқы белгісіне қарап анықталмайды. Поэзиялық шығармаға сезім күйі, әсерлілік тән, ал прозалық туындыларда баяндау, бейнелеу жағы басым келеді. Поэзияның көркемдік сипаты мен бейнелеу құралдарын, тілдің ырғақтық, интонация байлығын қолдануында елеулі өзгешеліктер бар. Поэзиялық шығармаларға тән айрықша қасиет — өмір құбылыстарын терең эмоциялық сезімталдықпен қабылдап, соған сәйкес әсерлі, тартымды көркем бейнелеу. Алайда поэзияда адамның ой-сезімі әдейі сырттай көркемделмейді, әдебиет пен өнердің басқа салаларындағы көркемдік, бейнелілік ойлау жүйесіне, сезім дүниесіне тән. Ой-сезімнің бейнелілігі шығарманың көркем пішініндегі әр алуан өзгешеліктердің тууына негіз болады. Поэзия ұғымы тарихи тұрғыдан ерте қалыптасқан. Қай халықтың әдебиетін алсақ та, поэзиясы ерте заманнан дамып өркендеген. Сөз өнеріндегі ертегі-аңыздар қара сөз түрінде келгенімен, поэзиямен жалғас туындады, ал көркем проза кейін қалыптасты. Сөз өнерін поэзия мен прозаға бөліп қарауданыың мәні зор. Орыс әдебиеттанушысы В.Г. Белинский: “Поэзия — тұтас өнер, онда үн де, сурет те, айқын айтылған пайымды түсінік те бар. Ол бар өнердің ерекшелігін бойына жиып, бүкілінің ұйытқысы болады” дей келе поэзияны тегі мен түріне қарай лирикалық, эпикалық, драмалық жанрларға жіктеді. А.Байтұрсынов “Әдебиет танытқышында” атап көрсеткен дарынды сөз үлгісіндегі толғау түрі поэзия ұғымына сәйкес келеді. Зерттеуші еңбегінде толғаудың мазмұнына қойылатын ішкі және сыртқы шарттарды белгілейді:

а) шын көңілден шыққан сырлы;

ә) былғаныш пікірден таза;

б) терең күйден хабар беретін, терең із қалдыратын болуы керек.

Сыртқы шарттары:

а) көңіл күйінің бейне бір билеуі тәрізді, күй мен би үйлесімдігі;

ә) қысқа;

б) әуезді болуы тиіселосы Байтұрсынов “Қазақтың бас ақыны” атты мақаласында классик.

Поэзия үлгісін Абай шығармаларынан көретіндігін айтады. Қазақ әдебиеті 19 ғ-ға дейін негізінен поэзия үлгісінде дамып өркендеді. Халық поэзиясы түрлі жанрларды қамтыды: өлең, эпостық жырлар, дастандар, т.б. Поэзия тарихи-әдеби процестің дамуына орай өркендеп, жаңа сипат-қасиеттермен толығып отырды. Қазақ поэзиясында Абайдан кейінгі дәуірде Ш.Құдайбердіұлы, С.Торайғыров, Байтұрсынов, М.Дулатов, М.Жұмабаев, С.Сейфуллин, І.Жансүгіров, т.б. қаламгерлер сөз өнерін жаңа мазмұн мен образдық жүйе, көркемдік бояу-нақыштармен байыта түсті. Қазақ поэзиясында лириканың көптеген жаңа үлгілері қалыптасты, публицистикалық поэма секілді жанрлық түрлер кеңінен орын алды.[1][2][3][4][5][6][7]