Как события истории влияют на позицию художников. Какие темы привлекали писателей и художников в первое послевоенное десятилетие?

После Второй мировой войны основной темой для художников и писателей стала именно проблема войны и мира, человеческая агрессия. Тема войны и Сопротивления нашла отражение в литературе многих стран. Ей были посвящены произведения писателей Польши, Чехословакии и других восточноевропейских стран. Во Франции к ней неоднократно обращались известные писатели Л. Арагон, П. Элюар, А. Лану. В немецкой литературе эта тема стала своеобразной формой «расчёта с прошлым», предметом размышлений об истоках и бесчеловечной сути нацизма, о внутреннем сопротивлении ему. В Восточной Германии появились романы известных писателей Г. Фаллады «Каждый умирает в одиночку», Б. Келлермана «Пляска смерти», А. Зегерс «Мёртвые остаются молодыми». За символичными названиями их произведений стояли реалистические картины жизни героев и общества. В Западной Германии на эту тему писали авторы, входившие в «Группу 47». В их числе был Г. Бёлль, ставший впоследствии крупнейшим западногерманским писателем. Писатели военного поколения первыми, задолго до того, как это стали делать политики, заговорили о вине и ответственности перед погибшими.
Война заставила задуматься о незащищённости людей и невосполнимости утрат, о человеческой жизни как высшей ценности. Художники по-разному откликнулись на это. Одни попытались уйти, спрятаться от страшной реальности. Другие встали на защиту человека, его права на жизнь, взаимопонимание, радость.

Природа — это всё нерукотворное, что окружает нас. Её красота и удивительное разнообразие открываются только внимательным.

Обратимся за доказательствами к тексту А. Приставкина. Васька с другом, отправившиеся в лес, так бы и не узнали, в каком удивительном мире они оказались, если бы не поте­рянная книга. Её поиски заставляли заглядывать под кус­ты, а там открывался неизведанный мир.

Перешагнув черту невидимого, они заново открыли для себя знакомый лес. Пусть друзья и не нашли потерянную книгу, зато поняли, что их внимательность увидеть многое.

Природа открывает свои красоты не беглому взору, а только тем, кто всматривается и вслушивается в неё.

Объяснение:

Не за что)

Лиро-эпостық яғни махаббат жырларында негізінен батырлық, ерлікті жырлаудан гөрі, екі жастың арасындағы шынайы махаббат, халықтың әдет-ғұрпы , салт-дәстүрі көбірек суреттеледі екен. «Қыз Жібек» жыры да солардан кенде емес. Солардың бірі «Қыз көру» (салт). Кейде «қыз таңдау» деп те аталады. Салт бойынша белгілі кісілердің балалары немесе өнерпаздар , сал-сері жігіттер өзіне лайық қыздарды ел ішінен өздері таңдаған. «Пәлен жерде жақсы қыз бар» дегенді естіген жар таңдаған жігіттер өнерлі дос-жолдастарын ертіп қыз аулына барады. Қазақта «Қызды кім көрмейді, қымызды кім ішпейді» деген мақал қыз іздеген жігіттерге жол ашады.

«Бата аяқ» (салт) Құда болған кісі екі жақтың келісімінен кейін жігіт әкесі қыз аулына келіп «бата аяқ » өткізеді. Кейде мұны «сырға тағар» деп те атайды. Осы жолы екі жақ тойды өткізу мерзімі, кәде-жора, қалың мал жөнінде келіседі. Мұны бата, келісуді «баталасу» дейді . Айтыс (дәстүр, өнер) Айтыс - әдебиет жанры болғанымен, ертеден қалыптасқан халықтық дәстүрдің үлкен түрі. Ойын , той, ас, қыз ұзату, келін түсіру сияқты қазақ тойларына жүйрік ат, білекті палуандармен бірге айтыс ақындары да қатысып, олар айтыс арқылы той қызығы мен мәртебесін көтере түскен.

Поэманың екінші бөлігінде ақын Жібекті жаңа рольде көрсеткенде, оның ескі әдет-ғұрыптың бірде-бір әрпін бұзбайтын мүләйім жан ретінде суреттейді. Бұл жағдай Жібектің қара басының қамы үшін ғана емес, ең алдымен елін қоршап алған қалың жау-қалмақтардан құтылудың тура жолы.

Әмеңгерлік (салт) Халқымыздың бұрынғы салты бойынша күйеу қайтыс болғанда оның жесірі "ерден кетсе де, елден кетпек жоқ", "аға өлсе, іні мұра" деген қағидамен әмеңгерлік жолмен күйеуінің аға не інісінің біреуіне өзінің таңдауы бойынша тұрмысқа шығады.

Бата (бата беру, бата алу) ( дәстүр ) Бата - ақ тілеудің белгісі. Ол кез-келген жерде айтыла бермейтін қасиетті ұғым. Ең жақсысын халық "ақ бата" деп қастерлейді Теріс бата. Бұл - бата деп айтылғаны болмаса, қарғыстың қатты, жазаның өте ауыр түрі. Мұндай бата сенімді ақтамаған, өзіне қолы, тілі тиген баласына әкесінің қолын теріс жайып берген батасы. Осы жырда бар теріс бата беремін деген салт...

Арыздасу (ғұрып). Бұл өмірден өтіп бара жатқан адам соңғы сағатында туған-туысқандарымен, бала-шағасымен соңғы рет тілдесіп, олармен қоштасады. Қатесі болса, кешу сұрайды. Өсиетін, арманын айтады. Бүкіл ел-жұртымен, туған елімен қоштасады Сүйінші (салт) Қуанышты хабар хабар жеткізушіге үй иесі «қалағаныңды ал» дейді немесе оған риза болатындай сыйлық ұсынады. Бұл шын қуанудың , ризалықтың белгісі.

Қорыта айтқанда, белгілі ғалым, зерттеуші Р.Бердібаев жырға өзінің мынадай әділ бағасын береді. «Қыз Жібек» — қазақ халқының даналығы туғызған асыл жырлардың бірі. Мұны эпиакалық суреттеу өнерінің ең жетілген кемес нұсқасы десе де болады.