Различия и общие черты кант и современная гипотеза земли.

арктический тип климата представлен на островах северного ледовитого океана, и на крайнем севере сибири. это арктический климатический пояс и круглый год здесь господствуют арктические воздушные массы. из-за положения территория имеет мало солнечной радиации. зимой, в условиях полярной ночи, поверхность практически не получает солнечного тепла и средние температуры воздуха составляют около -30°. наиболее низкие температуры отмечаются в восточной части.

в летнее время солнце не заходит за горизонт, однако, угол падения лучей небольшой. при этом большая часть радиации отражается поверхностью снега. кроме того, тепло расходуется на таяние снега и льда. таким образом, средняя температура самого теплого месяца на большей части территории близка к 0°.

из-за своей низкой температуры арктический воздух не в состоянии содержать в себе много водяного пара. поэтому, вопреки островному и приморскому положению территории, осадков выпадает мало – от 100 до 200 мм. но даже такое незначительное количество влаги не в состоянии испариться, и территория характеризуется избыточным увлажнением (к> 1).

Объяснение:

Еуразияның жер бедері алуан түрлі. Материктің теңіз деңгейінен орташа биіктігі 840 м, оның ауданының жартысынан астамын таулар құрайды. Еуразияда дүние жүзіндегі аса биік тау жүйелері орналасқан. Мұндағы 14 шыңның абсолюттік биіктігі 8000 м – ден жоғары. Олардың 11 – і Гималай тауларыңда орналасқан, ең биігі – Джомолунгма (Эверест) – 8848 м. Таулардың аралығын кең – байтақ жазықтар алып жатыр. Еуразияның жер бедерінің тағы бір ерекшелігі, биіктік ауытқуларының зор болуы теңіз деңгейінен ең темен жатқан Өлі теңіз ( – 403 м) бен Джомолунгманың биіктігі арасындағы айырмашылық 9251 м – ге жетеді. Еуразия жер бедерінің аталған ерекшеліктері материктің даму тарихы мен оны құрайтын жер қыртысындағы өзгерістермен байланысты. Материктің негізін қалайтын Еуразия литосфералық тақтасы әр түрлі геологиялық жастағы құрылымдардың жымдасуынан түзілген. Олардың ең ежелгілері: Шығыс Еуропа, Сібір, Қытай, Корей және Оңтүстік Қытай платформалары. Олардың аралығындағы қозғалмалы бөліктерде болған кейінгі тау жасалу әсерінен платформалар әр түрлі өзгерістерге ұшырап, бір – бірімен жалғасады. Соның нәтижесінде материктің көлемі ұлғайды. Кейінірек оған ежелгі Гондвана материгінің сынықтары (Арабия мен Үндістан платформалары) соқтығысты. Еуразия литосфералық тақтасының соқтығысу жүрген оңтүстік бөлігінде өте күшті тау жасалу жүрді. Соның нәтижесінде аса биік, құрылымы күрделі Кавказ, Армян және Иран таулы қыраттары, Памир, Тибет таулы қыраты, Гималай таулары қалыптасты. Материктің шығысында Тынық мұхиттық тақта Еуразия тактасының астына сыналап енетін бөлікте аралдар доғалары мен мұхиттықтерең шұңғымалар түзілді. Бұл аймақтағы жер қыртысы осы уақытқа дейін өте қозғалмалы болып келеді.