Как образовалось государство уйгуров

Уйгурский каганат — государственное образование VIII-IX веков н.э., пришедшее на смену Восточно-тюркскому каганату.

Имело три независимых объединения.

Первый, самый ранний каганат, был создан в Хангае в 323 году и просуществовал около 200 лет.Второй каганат появился в 523 году и просуществовал чуть более 80 лет. Был уничтожен Тюркским каганатом в 603 году.Через 140 лет появился третий Уйгурский каганат на территориях бывшего Восточно-тюркского каганата.

В 840 году это государство было уничтожено после двадцатилетней войныенисейскими кыргызами. Под натиском кыргызов уйгуры откочевали на юг в Восточный Туркестан. Очаги их государственности продолжали существовать на западе Ганьсу и вТурфанском оазисе.

Было принято общее для всех название —уйгуры. Третий уйгурский каганат былфеодальным государством с первыми признаками оседлости у уйгуров

Көне түркілер, Көне түркі халықтары — б.з V-XIII ғасырлары аралығында өмір сүрген. Олардың алғашқы мекені Алтай аймағы болған деп пайымдалады. Көне түркілердің Еуразия тарихынан алар орнын академик А.П.Окладников былай деп түйіндейді: “Сібірдегі көне түркілер Шығыстан гөрі Батыспен тығыз байланыста болды. Оның мәдениеті бұрын ойлағаннан да әлдеқайда бай әрі жарқын еді. Ертедегі Шығыс пен Батыстың мәдениеттері Байкөлдің жағасы, Аңғара мен Ленада сол кездегі өзіндік төл мәдениеттің орталығы бірде қосылып, бірде ажырасып тұрған. Оны білмей тұрып Еуразияның тарихын толық түсіну мүмкін емес. Археологиялық қазбалардан көргеніміздей Байкөл өңіріндегі түркі қорғандарындағы қазба байлықтардың жолы Дон мен Дунайға дейін жетіп жатқан”126. Яғни көне түркілердің жері мен оның шекарасы біздің дәуірге дейін анықталып болған. Түркілер өздерін Алтайдан шықтық дейді. Ол туралы көптеген аңыздар да бар. Түркілер туралы орта ғасырдағы көрнекті ғалым Мақмұт Қашқаридың “Түркі тілдерінің лұғатында” былай деген: “Ұлы Тәңір (Тенгри) айтады: Менің бір тайпа қосыным бар. Оларды түркі деп атап, күншығысқа қоныстандырдым. Кейбір тайпаларға ренжісем, түркілерімді қарсы аттандырамын!” Сондықтан түркілерге Тәңірдің өзі арнайы ат қойған. Жер жүзінің ең биік, ауасы таза бөлігіне қоныстандырып, “Өз қосыным” деп атаған. Оған қоса, “түркілер көрікті, өңі сүйкімді, жүзі мейірімді, әдепті, үлкендерін құрметтей білетін кішіпейіл, уәдеге берік, мәрт және сол сияқты көптеген жақсы қасиеттерге ие болған ашық-жарқын жандар” деген. Түркілердің тарихына зер салар болсақ, оның бізге белгілі соңғы үш мыңжылдығының әр кезінде Қытайды, Үндістанды, Таяу Шығыста Мысырға дейін және Еуропаны басып алған елдерде жүргізген саясаты жаңа айтып кеткен Мақмұт Қашқари анықтамасының дәлелі. Себебі, түркілер жаулап алған жерлерінде қоғамдық қатынастарды өзгертіп, жаңа прогрессивтік формация қалыптастыруға септігін тигізді. Сонымен қатар шет жерліктерді мойындай бермейтін еуропалықтардың Цезар мен Ескендірді емес, ғұн патшасы Аттиланы “Құдайдың қамшысы” деп атауы, оларға ренжіген Тәңір жіберген түркілердің қосыны деп қарау керек. Белгілі жазушы Е.Зарубин де өзінің Атиллаға арнаған романында осындай қорытындыға келеді. Түркілердің тағы бір ерекшелігі – олар ағылшындар мен ғолландтықтар және испан конкистадорлары сияқты өздері жаулап алған жердегі халықтарды жаппай қырып-жойып, геноцид жасаған жоқ.

 

Франция

1.В XVIII веке Франция была одной из наиболее развитых экономически держав Европы. Революция дала новый толчок, и в конце века в стране началась техническая революция. Франция получила свои рынки сбыта, особенно расширившиеся в период континентальной блокады.

2.В конце XV в. завершилось «собирание» французских земель, к которым были присоединены Бургундия, Прованс и Бретань. Франция превратилась в крупнейшее государство континента с населением в 15 млн. человек.

3.В эпоху правления Людовика XVI (1774—1792) отмечались удачные для Франции периоды времени, однако слишком грандиозные проекты и военные кампании XVIII века привели к затяжному финансовому кризису. По причине ухудшающегося экономического положения, народного недовольства запутанной системой привилегий, дарованных дворянскому сословию и духовным лицам, а также отсутствия возможностей реформы, в 1789 году в Версале были созваны Генеральные штаты.