Стратегия «Казахстан-2050» предусматривает реализацию семи долго приоритетов: 1. Экономическая политика нового курса – всеобъемлющий экономический прагматизм на принципах прибыльности, возврата от инвестиций и конкуренто 2. Всесторонняя поддержка предпринимательства – ведущей силы национальной экономики.113. Новые принципы социальной политики – социальные гарантии и личная ответственность.4. Знания и профессиональные навыки – ключевые ориентиры современной системы образования, подготовки и переподготовки кадров.5. Дальнейшее укрепление государственности и развитие казахстанской демократии.6. Последовательная и предсказуемая внешняя политика – продвижение национальных интересов и укрепление региональной и глобальной безопасности.7. Новый казахстанский патриотизм – основа успеха нашего многонационального и многоконфессионального общества».Объясните взаимосвязь любых 4 приоритетов, обосновывая свой ответ.​

Процедура назначения диктатора заключалась в следующем: сенат выносил так называемое чрезвычайное постановление, выражавшееся в формуле: «Пусть консулы примут меры, чтобы государство не претерпело ущерба». После этого консулы называли имя диктатора и тотчас распускали своих ликторов, которые все переходили к диктатору (диктатору полагалось 24 ликтора, тогда как консулам — по 12); таким образом они оказывались перед диктатором рядовыми гражданами, и он имел над ними право жизни и смерти, как и над всеми гражданами, кроме народных трибунов. По назначении, диктатор выбирал себе — начальника конницы (лат. magister equitum).

Ол басқаруға ыңғайлы болу үшін оны екіге бөлді. Диокл император деп жариялағаннан кейін, ол өзін Диоклетиан деп атай бастады және осы есімге Гай Аврелия Валерияның есімін қосты. Ол бірден әскермен Еуропаға сапар шегіп, 285 жылдың 1 сәуірінде Нумерианның үлкен ағасы Каринді жеңді. Ол өзінің преториан гвардиясының бастығы Аристобулды алмастырмаса да, ол өзінің жолдасы Максимианды Цезарь етіп тағайындады, ал келесі жылы оны Август титулымен толық тең басқарушы етті. Осыдан кейін Диоклетиан бірнеше жыл үздіксіз шекаралық соғыстарда, алдымен Мезия мен Паннонияда (шамамен 286 жылы оған "неміс ұлы" атағын берді), содан кейін 289 және 292 жылдары сарматтарға қарсы, ал 290 жылы Сирияға басып кірген Синай түбегіндегі Араб тайпасы саракендерге қарсы болды.293 жылы Диоклетиан қосарлы басқару жүйесін тетрархияға айналдырды, оның негізінде адамдарды жоғары лауазымдарға жоғарылату принципі болды. Жаңа тәртіп Екі Августтың (оның және Максимянның) және екі Цезарьдың бірлескен билігін қамтамасыз етті. Цезарьлар оның жерлестері-дунавиялықтар Констанций I және Галерий болды: олар сәйкесінше Максимянның (батыста) және Диоклетианның (Шығыста) көмекшілері мен орынбасарлары болды. Империя бұрын бірлескен билеушілер арасында бөлінген, бірақ қазір бұл мұқият және дәйекті түрде жасалды, өйткені Диоклетиан мұндай бөлім тұрақты болады деп үміттенді. Бұл, бір жағынан, империяны әскери тұрғыдан нығайтады, ал екінші жағынан, біраз уақыттан кейін биліктің үздіксіз өзгеруін қамтамасыз етеді деп болжалды. Бірлескен билеушілер санының көбеюі империяның ресми бөлінуі болды дегенді білдірмейді-оның бүкіл аумағында барлық төртеуінің атынан жарияланған бірыңғай заңдар әлі де күшінде болды. Сонымен қатар, екі Цезарь да екі тамызға да бағынуға мәжбүр болды.

Объяснение:

надеюссь