3 Опишите роль Кейки батыра в организации восстания, ходе национально-освободительной борьбы 1916 года 1. 2.

Объяснение:

7—8 июля 1916 года в местечке Ушконыр (в 40 км к западу от Алматы) Бекболат Ашекеев организовал сбор повстанцев Жайилмиша и прилегающих к нему районов, не желавших подчиняться указу царя от 25 июня 1916 (о мобилизации на тыловые работы мужского населения от 19 до 43 лет). Несмотря на свой 70-летний возраст, Ашекеев возглавил национально-освободительное восстание в Семиречье, поскольку имел большой авторитет среди местного населения. На одном собрании он призвал молодых мужчин не ехать на тыловые работы, из горных аулов не спускаться к подножиям. Выступление Б. Ашекеева было горячо поддержано собравшимися и принято решение разгромить телеграф, уничтожить списки призывников, если администрация станет применять силовые методы.

В Каскелене был создан специальный комитет и разработан план по разгрому восставших и аресту руководителей. После подавления мятежа решением суда Верненского военного гарнизона 7 сентября 1916 приговорён к смертной казни через повешение. Вместе с Ашекеевым были казнены Бекбатыров, Бузембаев, Аманжолов, Сатыканов, Абишев, Аманбаев.

2)Абдулгафар Жанбосынов- Потомок батыра Тилеули. Открыл школу в своем ауле, занимался поливным хлебопашеством, пользовался авторитетом у народа.

21 ноября 1916 года учредительное собрание представителей населения 13 волостей назначило Абдулгафара Жанбосынова ханомв Тургайском центре, а внука батыра Имана, одного из сподвижников Кенесары, Амангельды Иманова — сардарбеком (военачальником). Абдулгафар Жанбосынов управлял на основе степной демократии, при к военному положению. Совет из 20 народных представителен совместно решал военные, административные и хозяйственные вопросы. Отряд во главе с Абдулгафаром Жанбосыновым оказывал стойкое сопротивление военным отрядам Российской империи. К нему примкнули повстанческие формирования многих регионов Казахстана. Тургайский край стал самым крупным центром национально-освободительного движения 1916 года в Казахстане. Был заключён в тюрьму, однако от наказания его начавшаяся в России Февральская революция.

В марте 1918 года в г. Оренбург Абдулгафар Жанбосынов принимал участие в 1-м Тургайском съезде Советов. Позднее перестал поддерживать Советскую власть. Погиб 21 ноября 1919 года от рук красноармейцев.

3)Нурмагамбет Кокембаев(Кейки-батыр) Родился в 1871 году в местечке Байтума Амангельдинского района. Участвовал в Среднеазиатском восстании 1916 года с самого его начала. Действовал в Тургайских степях.

Участник неудачного штурма Тургая повстанцами в октябре и стычки с царскими войсками у почтовой станции Тункойма в ноябре 1916 года. Он отказался от звания хана и принял титул эмира в знак того, что желает править не самодержавно, а с народа в лице его представителей. При нем состоял совет из 20 человек, избранных волостями.Отличился в Догалском сражении, в сражении на местности Куйик, в блокаде города Тургай. Революцию Кейки батыр не признал ,несмотря на то, что взятие восставшими Тургая в конце 1917 года состоялось во многом благодаря революционным событиям. И к советской власти относился настороженно. Но поскольку слыл человеком храбрым и умным, то не стеснялся высказывать своего мнения. Поэтому власти невзлюбили его. несмотря на то, что взятие восставшими Тургая в конце 1917 года состоялось во многом благодаря революционным событиям. С отрядом басмачей скрывался в горах Улытау и пустыне Кызылкумы, продолжая антисоветскую борьбу до 1923 года.

22 апреля 1923 года был окружён отрядом красноармейцев.Отказался сдаваться, отстреливался и погиб вместе с беременной женой и братом, забрав с собой на тот свет шестерых красноармейцев.

4) Восстание в Семиречье началось в июле 1916 года с акции протеста казахов Жаркент-Таранчинской волости против составления списков жигитов, подлежавших отправке на тыловые работы. Лидерами и идейными вдохновителями восстания были Узак Саурыков, Жаменке Мамбетов, Токаш Бокин и другие. Восстание в Каркаре достигло наивысшего накала. Одним из руководителей восстания был Узак Саурыков. В волнениях участвовало более 5 тысяч повстанцев, против которых был сформирован большой специальный карательный отряд. Слабовооруженные повстанцы оказали яростное сопротивление, однако 11 августа, после ожесточенной схватки, они потерпели поражение. Царские карательные отряды преследовали разрозненные отряды восставших до середины октября. Оставшиеся в живых повстанцы с семьями ушли в Китай. После ликвидации народных волнений китайскую границу пересекли свыше 300 тысяч казахов.

)7—8 июля 1916 года в местечке Ушконыр (в 40 км к западу от Алматы) Бекболат Ашекеев организовал сбор повстанцев Жайилмиша и прилегающих к нему районов, не желавших подчиняться указу царя от 25 июня 1916 (о мобилизации на тыловые работы мужского населения от 19 до 43 лет). Несмотря на свой 70-летний возраст, Ашекеев возглавил национально-освободительное восстание в Семиречье, поскольку имел большой авторитет среди местного населения. На одном собрании он призвал молодых мужчин не ехать на тыловые работы, из горных аулов не спускаться к подножиям. Выступление Б. Ашекеева было горячо поддержано собравшимися и принято решение разгромить телеграф, уничтожить списки призывников, если администрация станет применять силовые методы.

1480-й год считается годом окончания зависимости Руси от Золотой Орды.

В XV веке русский купец Афанасий Никитин побывал в Индии.

В 1721 году Петр I принял титул императора, и Россия стала называться Российской Империей.

В 1380 году состоялась Куликовская битва.

В 988 году на Руси приняли новую веру - христианство.

Москва была основана в 1147 году.

В XII веке многие русские земли попали под власть монголо-татар.

7 сентября 1812 года недалеко от Москвы, у деревни Бородино русская армия дала сражение французам

Объяснение:

ответ . XVIII-XX ғасырлардың бас кезінде қазақтардың арасында жүзге және ру-тайпаларға бөліну одан әрі жалғаса берді. Қазақ халқы үш жүзден тұрды. Олар - Кіші жүз, Орта жүз және Ұлы жүз. Әр жүз бірнеше руға бөлінді, ал рулар өз кезегінде қыруар көп рулық аталықтарды біріктірді. Мұның өзі ру халқы санының өсе түсуіне байланысты болды. Қазақтардың көшпелі өмір салтының өзі де осыны қажет етті. Әр жүздің айқын белгіленген өз аумағы болды. Мәселен, Ұлы жүз қазақтары ежелгі дәстүр бойынша Қазақстанның Оңтүстік-шығыс және Оңтүстік аймақтарын мекендеді. Орта жүздің үлесін Орталық, Солтүстік және Солтүстік-шығыс Қазақстанның өңірлерін құрады. Ал Кіші жүз бүкіл Батыс Қазақстан аумағында көшіп-қонып жүрді.

Діни конфессия, мәдени-тұрмыстық қатынастар жағынан қазақтарда айта қаларлық аймақтық айырмашылықтар да, тілдік диалектілер де болған жоқ. XVIII ғасырдың аяқ кезінде қазақ халқының жалпы саны шамамен 2,5 миллион адамға жуық болған. 1897 жылы Ресей империясында Жалпыға бірдей алғашқы халық санағы жүргізілді. Оның деректеріне қарағанда, сол кезде Қазақстанда тұратын қазақтардың саны 3,4 миллион адамға жуықтаған. Дала халқының түгелдей дерлік басым көпшілігі ауылдық жерлерде тұрды. Қалаларда тұратын қазақтардың саны небары 1,1 пайыздан асқан жоқ. Жаңа заманда қазақтардың едәуір бөлігі Қытайдың, Ресейдің, Монғолияның, Ауғанстанның және Орта Азия мемлекеттерінің аумақтарында тұрып жатты.

Хандар

Қазақстанның аумағын Шыңғысхан бастаған монғолдар қолы жаулап алғаннан кейін хан тағына Шыңғысханның ұрпақтары болып табылатын төре тұқымынан таралғандар ғана отыра алатын еді. Сөйтіп Шыңғысхан ұрпақтары Қазақстанды 600 жыл бойы билеп-төстеп келді. Қазақ қоғамының ең жоғары билеушісі үлкен ханмен қатар әр жүздің өз ханы болды, кейде бір жүздің өзін екі немесе одан да көп билеуші басқарды. Атап айтқанда, патша үкіметі әр жүздің өзінде бірнеше билеуші болғанын қалады. Соның өзінде ең осал билеушіге әдейі қолдау көрсетумен келді. Ондағы көздеген қитұрқы мақсаты оларды ел басқара алмайды деп көшпелі жұрттың көз алдында масқара ету болатын.

Хан тағына отыратын адамды сұлтандар қатарынан сайлаудың өзіндік ерекше тәртібі болды. Ол үшін құрылтай жиналысы шақырылатын. Оған сұлтандар , билер, батырлар және рубасылары жиналатын. Хан сайланатын сұлтанды ақ киізге отырғызып, жоғары көтеру арқылы ұлықтайтын. Ұлықтау рәсімін халықтың ең таңдаулы деген беделді өкілдері жүзеге асыратын. Олар ақ киізге отырғызылған ханды бүкіл жиналған халықты аралатып, жоғары көтерген бойы алып өтетін. Содан соң ұлықтау рәсімі аяқталған бойда әлгі ақ киіз ту-талақай тілгіленіп, құрылтайға қатысқан жұртқа ұсақ кесінділер түрінде, қасиетті естелік тәбәрік ретінде үлестіріліп жіберілетін. Олар сонымен қатар ханның меншігіндеп бүкіл малды ханталапай етіп бөліп әкететін. Бүл әдеттің мәнісі хан бұдан былай халықтың есебінен күн көреді дегенді білдіретін. Хан халық алдында елді дұрыс басқаруға, шиеленісті айтыс-тартысқа толы алтыбақан алауыздыққа жол бермеуге, әділет пен адалдықтың салтанат құратынына ант беретін болған.

Хан билігі Кіші жүз бен Орта жүзде 1822—1824 жылдарға дейін жүргізіліп келді. Астрахан губерниясындағы Ішкі Ордада хан билігі 1845 жылы ғана жойылды. Ұлт-азаттық көтерілістері болған жылдарда қазақтар тарапынан хан билігін қайта орнатуды көксеген әрекеттер болып жатты. Қалыптасқан дәстүр бойынша, қазақ хандары Түркістан қаласындағы Қожа Ахмет Йасауи мешітінің кесенесіне жерленетін. XVIII ғасырдағы ең айбынды хандар: Тәукехан, Абылай хан және Әбілқайыр хан, ал XIX ғасырдағы ең күшті хан — Кенесары Қасымулы болды.