Автобиография гульфарус исмаиловой на казахском языке.

гульфайруз исмаилова (1929)

1944- алматылық көркем дік училищесінде оқыған

осы қазақта аты шыққан суретші қыздар аз неге екенін. әнші бар, биші бар, күйші бар, әртіс бар. ал суретші қыздар өте аз. мысалы мен қазақтың суретші қыздарын аташы десе, осы гүлфайруз исмиловадан басқа ешкімді де айта алмаймын. әбілхан қастеев кезінде гүлфайрузға қазақта әнші қыздар бар ал сен суретші бол дегенде бір нәрсені біліп айтқан екен ғой. бір таланттың шығатынын сезген ғой. осы гүлфайруз апамыздың жолын қуып, әлемге қазақстанның атын шығарып жүрген қыздар неге жоққазір? қашан туар екен, ғасырда бір туар деп осыны айтатын шығар. 

басты еңбектері: «ақбопе» (тюз, 1957),    ,  опера «ер-тарғын» (1967),    «қозы-көрпеш - баян-сұлу» (1971-1972), опера «жұмбак қыз» (1972), опера «чио-чио-сан» (1972-1973),    опера «алпамыс» (1973, 1979), опера «аида» (1978) және т.б.

Ерте заманда терек пен алма ағашы болыпты.екеуі айырылмастай дос болып қатар өсіпті.алма ағашы жемісті жылда береді екен.ал терек табиғатқа сән беріп тұра беріпті.бір күні екеуі ренжісіп қалыпты.алма ағашы: мен ға азық болам,сен ше? ға не бересің депті.терек ұялып мен ға көлеңке сыйлай аламын,сен сияқты азық бере алмаймын деп мұңайыпты.алма ағашы мен сенімен дос болмаймын пайдасыз ағашсың кет депті терекке.терек ренжіп алма ағашының қасынан алшақ жаққа кетіп қалыпты.содан алма ағашы жалғыз қалып қойыпты,терек досынан айырылғанына өкініп,іштей өзін жазғырыпты.ал терек болса жайқалып өсіп,саясында көлеңкелеп отырады екен.

көшпенділер мәдениеті

көшпенділер дегенде көбіне өз ата есімізге келеді. қазақтар бағзы заманнан қазіргі уақытқа дейін мал бағып малдың қамымен көшіп қонып жүре берген. тек қана соңғы жүз жылдың ішінде индустрияландыру заманында және кешегі сталиннің ұжымдастыруының есебінен орнықты өмір салтына көшіп кетті.

көшпенді халықтар көбіне жылына кем дегенде екі рет көшіп отыратын болған. жазда жайлауда кең жерлерде өмір сүрсе, қыста суықтан сақтану үшін тау бөктерлерінде пана жерлерді таңдайтын болған.

көшпенді халықтар көбіне уақытын ат үстінде өткізген. сонымен қатар олар үнемі мал үшін ыңғайлы жерлер іздеумен болған. соның бір мысалы ретінде асан қайғыны айтуға болады. ал жақсы жерлер үшін талас та әрқашан қиын болған. сондықтан олар көп соғысып жүрген.