уақыт – біздің өміріміз. уақыт өмірімізден бөлек емес, уақыт пен өмір арасындағы байланыс күн мен оның сәулесі, ағаш пен жемісі, көз бен көру арасындағы байланыс секілді өте тығыз. басқа жаратылыстарды айтпағанда, ң уақыт пен мекенге мұқтаж екеніне ешқандай талас жоқ. уақытты босқа өткізу – мезгілі өлшеулі, құны өлшеусіз өз өмірімізді рәсуа қылу. уақытты тоқтатар шамаң бар ма? бәрі өтеді: дәуірлер, замандар да. менің жаным ашиды бұл өмірді, өтпейтіндей көретін ға! - дейді мұқағали мақатаев. расында кейбір уақытты өміріміздің ұрысы деп есептесе, бірі уақытты ұлы ұстаз дейді. ал мен уақытты ұстаз санайтын қауымның қатарынанмын. уақыттың мені сүріндірген кезі болған емес дей алмаймын. алайда қолдаған, басымнан сипап көтерген сәті аз емес. ес біліп, етек жинаған сәтімнен бастап саналы әрекет етуіме, сылбыр ойға жол бермеуіме, ақыл таразысына абай болуыма әсер еткен отбасымдағы тәрбие десем, тәрбиенің бойыма сіңімділігіне әсер еткен уақыт пен оның төрелігі дер едім. уақыт – менің өмірім. мен уақыттан, ол менен ажырай алмаймыз. ширек ғасырға жетпейтін жиырма жылдық өмірімді уақыт таразысына салып қарасам, ол мені біраз есейтіпті. бір түйгенім: уақыт бізге жаңа болып көрінген нәрсенің бәрін ескіртеді екен. сыйлаған қуанышы мен қайғысының төрелігін өзі беріп, емін де өзі жасайды. біздің қолымыздан бәрі келеді. біз біраз нәрсені жасап өзгерте аламыз. тек уақытты емес. біз уақытқа ешқашан әсер ете алмаймыз.
e-liza-k
09.03.2021
Менің мінезім - сол мен от ажырата біл- ана сипатсырттың ң, одан менің тәртібім және өмірдің бейнесі тәуелді болады. қиын ашып-жарыпайт-, қандай бас сенің мінез. ана, қандай сен себя, өлердей көресің біледіажыратыл- от көзқарастың қапта-.мінез - сол, біздің әдетіміздің және тәртіптің стильсінің өзгерт-олардың, өзгерту болады және себя. екі көзқарас ша осы сұраққа : ылғи өмір сүредіесептейді, не болуға керекке собой, өзгермеппін және асты подстраиватьсяжай-жапсарлар, сырттар, өмірдің мақсатын түпкілікті самосовершенствовании көреді және қарамастанмінездің оларға ұнамаппын ана сипаттарынан деген серпілуге тырысатын.мен ойлаймын, не сол барлық дұрыс. қарау егер өзгерт-өзінің жанының, мәжбүрле- себя жаса- ана, не ұнамаппын, ылғи ша тұр-жат-жаланың жөн-жосықтарының, сол бақытты ешқашан бола аласың. бірақ, сол ғой, адалдау болмайды өзінің жаманыныңсапалар мінезбен және қарамаппын бірнәрсе өзгерт-.мен пока ашып-жарып білмеймін, қандайбас менің мінез, бірақ ол алды жаққа өзгерту тырысып көремін.
уақыт – біздің өміріміз. уақыт өмірімізден бөлек емес, уақыт пен өмір арасындағы байланыс күн мен оның сәулесі, ағаш пен жемісі, көз бен көру арасындағы байланыс секілді өте тығыз. басқа жаратылыстарды айтпағанда, ң уақыт пен мекенге мұқтаж екеніне ешқандай талас жоқ. уақытты босқа өткізу – мезгілі өлшеулі, құны өлшеусіз өз өмірімізді рәсуа қылу. уақытты тоқтатар шамаң бар ма? бәрі өтеді: дәуірлер, замандар да. менің жаным ашиды бұл өмірді, өтпейтіндей көретін ға! - дейді мұқағали мақатаев. расында кейбір уақытты өміріміздің ұрысы деп есептесе, бірі уақытты ұлы ұстаз дейді. ал мен уақытты ұстаз санайтын қауымның қатарынанмын. уақыттың мені сүріндірген кезі болған емес дей алмаймын. алайда қолдаған, басымнан сипап көтерген сәті аз емес. ес біліп, етек жинаған сәтімнен бастап саналы әрекет етуіме, сылбыр ойға жол бермеуіме, ақыл таразысына абай болуыма әсер еткен отбасымдағы тәрбие десем, тәрбиенің бойыма сіңімділігіне әсер еткен уақыт пен оның төрелігі дер едім. уақыт – менің өмірім. мен уақыттан, ол менен ажырай алмаймыз. ширек ғасырға жетпейтін жиырма жылдық өмірімді уақыт таразысына салып қарасам, ол мені біраз есейтіпті. бір түйгенім: уақыт бізге жаңа болып көрінген нәрсенің бәрін ескіртеді екен. сыйлаған қуанышы мен қайғысының төрелігін өзі беріп, емін де өзі жасайды. біздің қолымыздан бәрі келеді. біз біраз нәрсені жасап өзгерте аламыз. тек уақытты емес. біз уақытқа ешқашан әсер ете алмаймыз.