Подбериье стнонимы к словам қ, ойлану, күдік, көмескілік, дүдәмал

Менің ұлым авар анасы  үйреткен тілді ұмытпауға тиіс»  деп басталатын бұл эссенің мағынасы тереңде.  Тіліңді ұмытқаның – еліңді, тарихыңды, анаңның ақ сүтін ұмытқанмен пара пар деген түпкі идея жатыр. Тілін ұмытқан кез келген адам – өткенін де бүгінін де мәңгі ұмытты деген сөз. Бұл эсседе өз ана тіліңді ұмытып өзге елде ғұмыр кешкенше, тірі басып жүрмей-ақ қойғаның абзал деген мазмұн бар.

«Ана тілім! Сен маған ризасың ба, білмеймін, бірақ менің тірлігім-сенсің, мен сені мақтан етем. Сонау тұңғиық терең жер түбінен жарыққа, күнге, жасыл шөпке асыққан бұлақ суындай ана тілімнің сөздері тірлігімнен қайнап шығып, алқымыма тіреледі.Ернім күбірлейді.Өз күбіріме өзім құлақ тігем, ана тілім, саған құлақ тігем, сонда маған бейне тұңғиықтан шымырлап шыққан таудың асау өзені елестейді.Мен болаттың сыңғырын ұнатам, қынабынан суырылған екі қанжардың бір-біріне соғылған дыбысын сүйем.Осының бәрі менің тілімде бар» – деп дағыстан ақыны тілін, елін тебірене сөз етеді.

Объяснение:

Қыс туралы тақпақтар.

Қыс күні

Жапалақтап ала қар

Жауды күнде қайталап,

Қырға шықты балалар,

Шаңғыларын арқалап.

Жұлдыз болып ағамыз

Ақ мамықтың үстімен.

Біз спортшы боламыз,

Үлгі аламыз күштіден.

Қуаныштың бүгінгі

Басылмайды ыстығы.

Жылдамырақ жүруді

Үйретеді қыскүні!

*   *   *

Жапалақтап ала қар

Жауды күнде қайталап,

Қырға шықты балалар,

Шаңғыларын арқалап.

Жұлдыз болып ағамыз

Ақ мамықтың үстімен.

Біз спортшы боламыз,

Үлгі аламыз күштіден.

Қуаныштың бүгінгі

Басылмайды ыстығы.

Жылдамырақ жүруді

Үйретеді қыскүні!

*   *   *

Аққала – ақ бала

Аққала мен ақ бала,

Сырғанайды сырғанақта.

Жаздым тақпақ бәріне,

Ақ қыс сұлу ақ өлең.

Ақ бала жасады аққала.

Ақ қар жатыр далада.

Көңілді қыс!

Балалар шықты далаға,

Ойнап, күліп жүр енді.

Шаналармен озады,

Аққаланы соғады.

*   *   *

Ауыл маңы қар аппақ,

Қызықтар көп не түрлі.

Ақ дәптерді парақтап,

Қыс отырған секілді.

Далада қар борайды,

Ақ мамыққа орайды

Мұз болады, қатады

Жып жылтыр боп жатады.

Аралайды бақшаны,

Үзілмейді жақсы әні.

Гүлденеді бақшалар,

Жауса жаусын ақша қар.

Жауды,міне қар аппақ,

Айналаның бәрі аппақ.

Жасырыпты жолдарды,

Тегістепті оларды.

Үстін жауып көлдердің,

Бетін бүркіп белдердің.

Жастық етіп тауды асқақ,

Жантайыпты жамбастап.

Уақыт мол бөлеміз,

Қыс қызығын көреміз.

Сары аязға шыңдалып,

Шымыр болар денеміз.

Жылда осылай келеді,

Көп қуаныш береді.

Шашу етіп біздерге,

Ақ күмісін төгеді.