8-тапсырма. а) Берілген өлең шумағының идеясын негізге ала оты- рып, өз ойларыңды келер ұрпаққа ой салатын, ақыл-өнеге беретінқарасөз түрінде жазыңдар.Дәруіштер дұғасының шипасы жоқ, Тым болмаса үстінде лыпасы жоқ, Құнарсыз қу тақырдай бұтасы жоқ, Бұл не деген замана болды, достар?​

ақылды болыңдар, жаман жолға бұрылмаңдар! бір-бірлеріңмен төбелеспей тату болыңдар, керісінше бір-бірлеріңе ақыл айтып қол ұшын беріңдер! үлкен қарт кісілерге

Халықаралық сауда бүгінгі елдердің өндірісін дамыта отырып, өзінде бар ресурстарды тиімді пайдаланып, осылайша тауарлар мен қызмет түрін ұлғайтатын, халықтың әл-ауқатын арттыратын құралға айналып бара жатыр.

ХХ ғасырдың екінші жартысында әлемдік сауданың орташа жылдық өсу қарқыны әлемдік жалпы ішкі өнімд өсу қарқынынан 1,5 есеге асып кетті. Бұл көптеген елдердің өмірінде әлемдік рыноктың рөлінің артқанын, олардың арасындағы байланыстың артқанын, халықаралық еңбек бөлінісінің тереңдегенін көрсетеді. Осылайша әлемдік экономикаға тартылған елдерге қатал халықаралық бәсекелесті жағдайында өзінің рыноктық үлесін алуға тура келеді.

Казахстан - удивительная страна! Страна, которая вобрала в себя все климатические пейзажи на земле! Величественные горы Заилийского Алатау! Жемчужина степных просторов - озеро Балхаш! Поющие барханы в Национальном парке Алтын-Емель…Чарынский каньон…плато Устюрт на полуострове Мангышлак…Древние городища Отрар и Сауран! Загадочный Туркестан…Солнечный Шымкент…Баян-Аул и Боровое…- все это моя родина! Родина ощущается по запаху и аромату…

Когда пересекаешь границу Казахстана, вдыхаешь запах горькой полыни, такой родной и ароматный! Запах родной матери - ни с чем несравнимый, с ее шершавыми и огрубевшими ладонями, ее ласковым взглядом…

Где бы мы ни были, куда бы судьба не заносила, но запах Родины остается в памяти... В моей жизни было такое. В далекие восьмидесятые годы, вернее 1984 год. Весна. Я возвращаюсь домой после демобилизации на поезде. Волнительные моменты настали тогда, когда поезд проезжал границу. Эту границу видишь в окне, после обильных зарослей, лесов и тайги, перед глазами бесконечная степь!

Ветер гоняет по степи перекати-поле, трепещут заросли саксаула, то здесь, то там клубы пыли взметаются вверх. Степь! Огромная и величественная степь! Ты открываешь окно и вдыхаешь самый родной запах! Запах горькой полыни и пыли!

Но какое же это счастье видеть, как вдали по ветру и наперегонки с поездом, скачут на лошадях, машут тем, кто как я наблюдает в окно, под мерный стук колес.