Мәтін үзіндісін мұқият тыңдаңыз. Оқиғаның дамуы мен аяқталуын болжаңыз, ДостықМектепте оқып жүрген кезім еді. Сыныптасболған баланы сабақтан шығып үйге кетіпбара жатқанымда көрдім. Есімі Роберт еді.Барлық кітаптарын және рюкзагын арқалапүй жаққа кетіп бара жатты. Сол кездекітаптарын сыныпта тастамай, үйгеарқалағанына қарағанда басты кетермейсабақты оқитындардан болар деп ойлағанымесімде. Өзімді көрші аула балаларымен ертеңойнатылатын футбол матчынан басқаешнәрсе қызықтырмайтын. Бір кезде бір топмайда балалар жүгіріп өтіп, Робертті қағыпжібереді де, Роберт бір жаққа құлап, кітаптары басқа жаққа шашылып қалады.Кезіндегі көзілдірік те түсіп кетті. Робертбасын көтергенде көздерінен үлкен бір мұңкөрдім, қасына жүгіріп барып, кітаптарынжинастыруға көмектестім. Роберттіңкөздерінде көз жасын көргенде, қолдауретінде «Сол жүгірмектерді қойшы. Оғанбола ренжігенің не!», - дедім. Осы кездеРоберт «Рақмет» деді де, маған қарапкүлімдеді...Оқиғаның дамуын болжап айтыңызМектеп бітіргенге дейін екеуміз бір - бірімізгеең жақын дос болдық. Кейін ол Нью-Йорктағы университетке, мен Техастағыуниверситетке түсіп кеттік. Мыңдағанкилометр қашықтықта болсақ та, достығымыз университет жылдары дажалғасын тапты. Роберт университеттің еңүздік студенті болғаны үшін, университетәкімшілігі оған университетті бітірусалтанатында сөз сөйлеуді ұсынды. Сол күніРоберт студенттер мен ата-аналар жиналғансалтанатты кеште былай деді: «Университеттібітіру күні – осы күнге дейін алдымызданшыққан мың түрлі қиыншылықтардыжеңуімізге қолғабыс көрсеткенжақындарымызға алғысымызды білдіру күнідесем болады. Ата-аналарымызға, ұстаздарымызға және ең бастысыдостарымызға! Достықтың маңыздылығынтүсіндіретін бір әңгіме айтып берейін...»Досым танысқан күнімізді баяндай бастағанкезде, қасымдағылардың жүздеріне таңданақарадым...Оқиғаның аяқталуын болжаңыз.​