НУЖНО В ТЕКСТЕ НАЙТИ ПРЕДЛОЖЕНИЯ О ГОРОДАХ. Елен езенінің жиегінде түймедей бір тебе тұр. Өзі қораш болса да, осы төбенің аты зор.Актебе» десе, жұрттың бәрі біледі. Ондай ақ та емес. Сонша ағартып, зор айтарлық не қасиеттібарын Кім білсін, оны қоршай салынған қала да «Ақтөбе» аталған. Қаланың күншығыс жақшетінде Елек өзені ағады. Бір жағы – ырғалған көк, Тып-тыныш, бір жағы — сартылдағанпойыз, сары құм. Екі аралықтағы қала бетін қалай бұрарын білмей тұрған сияқты. Алысырақ»ман-маңда көз жіберсең — бетегелі, құмайт жазық дала, жалпақ дала созылып кете береді.нен аспанда еркін самғаған Көк қаршығадай, осы далаға көз түскенде, көңіл шіркін де самғаti-самғап алады.қаланың іші де көңілді. Қала бұрынғыдан да көркейе түсiптi, ағаш егіліп, гүлдене бастапты.Ертеректе бұл қалада тебеңнен күн қарыса, табаныңнан жер қаритын. Ыстық күндері тынысыңтарылған соң жел іздейтінсің. Іздеген желің табылса, азабы ыстықтан да қатты. Құм араласмайда топырақпен қуыс-қуысыңның бәрін бітеп салып, сары боран ұйытқи соққанда: «Жаныпкетсем де, желің құрысын!» — дейтінсің. Міне, Ақтөбенің күні — осындай еді...​​