Однажды летом я приехал в деревню к своим бабушке и дедушке. у них много скота, большой огород и красивый сад. бабушка все время по телефону рассказывала как здесь хорошо и мне не терпелось поскорей приехать к ним. после того как я наконец приехал, я первым делом побежал все кругом осматривать. я обошел весь огород, нарвал ягод, обошел сад, насладился в нем спелым и сочным багровым яблоком. затем я услышал где-то совсем неподалеку шуршание. я начал искать и заметил в самой глубине сада, под самой красивой яблоней, в большой плетеной подстилке лежит собака и кормит своих детёнышей-щенят. они были крохотными и милыми, у всех были закрыты глазки - видимо они совсем недавно родились. я сел рядом и стал наблюдать за малышами. я начал сравнивать их, у всех были разные пятнышки. потом заметил, что среди кучки этих щенят есть один совершенно не похожий на остальных. я взял его на ручки и понял, что это вовсе не детё собаки - а порасенёк! он был такой же крохотный и милый. я отнес его бабушке и сказал, что к собаке случайно прокрался поросенок. и тогда бабушка рассказала мне, что мама поросёнка умерла, а собака приютила его к себе и заботится о нем как о своём щенке. я отнес поросёнка обратно к его маме-собаке. меня охватила гордость за эту собаку, я обнял её и сказал, что она большая молодец, а она в ответ одобрительно повиляла хвостом
inaine73
22.07.2022
Албасты албасты бер явыз көч була. ул ташландык өйләрдә, тирес түгелгән елгаларда, басуларда, болыннарда тора. албасты күзгә кеше булып, кибән булып, чүмәлә булып, туйра булып, бик зур печән йөге булып күренә. албасты кешене килеп баса да изә, шуннан канын эчәргә тотына. албастыга бастырылган кеше үзенең йөрәге типкәнен сизә бантлый, тын ала алмый, буыла. албасты йоклаган көнгене буарга да бик ярата. ул килеп буа бантлагач, кеше бастырыла, ничаклы кычкырмакчы булса да, кычкыра алмый. бары тик бик каты куркып китсә, албасты төшеп китә дә, кеше кычкырып уянып китә. албасты кайчагында, бик зур чүмәлә булып, юлда барган кешегә ияреп тә бара. албасты эт өргән, әтәч кычкырган тавышны бер дә яратмый, ишетте исә качып юк була. берәү каладан кайтып бара икән. бер белгән авылына ике-өч чакрым гына калгач, юлның ике ягында кинәттән бик биек ике печән чүмәләсе килеп чыккан. берсенең янында ут бар, ди. менә бу кеше, бу ни булды дип, аптырап киткән. атын куа башлаган. ат, күпме чапса да, бу ике чүмәләдән уза алмый. барганнар, барганнар, бер дә чүмәләдән уза алмаганнар. менә бу кеше, аягүрә торып, атын кыйный-кыйный куып чаба башлаган. чүмәләләрдән бер дә уза алмаган. актыгында барып чыккан бер урманга. ул тирәдә бер дә урман булмаска тиеш икән. шуннан соң бу кеше чүмәләнең албасты икәнен белгән дә бик курыккан. тагын атын куа башлаган. урман эченнән кыңгырау тавышлары, сыер мөгрәгән, ат кешнәгән, җырлаган тавышлар ишетелә башлаган. барган, барган — урманның очы да юк, чите дә күренми. бер дә чыга алмаган. әйләнеп караса, әлеге ике чүмәлә әле дә янында тора. инде ни булса булыр, дигән дә, арбасына бөгәрләнеп яткан да атын үз иркенә җибәргән. менә кинәттән әтәч кычкырган тавыш ишетелгән. торып караса, чүмәләләр дә юк, авыл да якында гына тора. куанычыннан ни эшләргә белмәгән. аты җиңеләеп киткән. кыйнап чаба алмаган атны тартып торып булмый, чаба, ди. менә озак та үтми авылларына да кайтып җиткәннәр.