Перевести текст на , = мне запомнился первое сентября этого учебного года, ведь для меня он был последним. теперь я больше не зайду в двери гимназии как ученица, не услышу теплых напутственных слов от директора, завуча и классного руководителя, не буду рассказывать подружкам , где я была и что увидела. также у меня не будет больше возможности слушать о летних приключениях моих одноклассников и услышать звонка, оповещающего о для меня первое сентября был не только днем знаний , но и днем, когда я вступала в противостояние с нелегкими, учебными днями и впервые за лето видела моих отдохнувших, загоревших и повзрослевших одноклассников, .для меня это было немаловажно , так как я , скажу искренне, люблю их.я до сих пор помню, как однажды , первого сентября, мама меня в школу в первый раз , как было немного страшно и безумно интересно. для многих учеников первое сентября - обычный день , который означает начало учебного года, но только в одиннадцатом классе ты действительно понимаешь значимость этого праздника. ведь за 11 лет школа стала твоим вторым домом, а твой класс-второй семьей. мама однажды сказала , что когда ты будешь заканчивать школу, то почувствуешь всю теплоту чувств к родной школе. действительно , она была права. именно сейчас я стала это понимать.

Мне вельмі запомніўся 1 верасень гэтага навучальнага года , бо для мяне ён быў апошнім. цяпер я больш не зайду ў дзверы гімназіі як вучаніца , не пачую цёплых словаў з і ад дырэктара , завуча і класнага кіраўніка , не буду распавядаць сяброўкам , дзе я была і што ўбачыла. таксама ў мяне не будзе больш магчымасці слухаць аб летніх прыгоды маіх аднакласнікаў і пачуць званка , апавяшчаюць аб змене для мяне верасень 1 быў не толькі днём ведаў , але і днём , калі я ўступала ў з нялёгкімі , навучальнымі днямі і ўпершыню за лета бачыла маіх адпачылых , загарэлых і стала дарослай аднакласнікаў , . для мяне гэта было немалаважна , так як я , скажу шчыра , вельмі люблю их.я да гэтага часу памятаю , як аднойчы , першага верасня , мама прывяла мяне ў школу ў першы раз , як было трохі страшна і шалёна цікава . для многіх вучняў верасня 1 - звычайны дзень , які азначае пачатак навучальнага года , але толькі ў адзінаццатым класе ты сапраўды разумееш значнасць гэтага свята . бо за 11 гадоў школа стала тваім другім домам , а твой клас - другой сям'ёй . мама аднойчы сказала , што калі ты будзеш заканчваць школу , то адчуеш ўсю цеплыню пачуццяў да роднай школе. сапраўды , яна мела рацыю . менавіта цяпер я стала гэта разумець.

день -самый долгожданный день для старшеклассников ,учителей и учеников начальной школы. для учителей,потому что именно в этот день они могут действительно отдохнуть,для старшеклассников,потому что они могут не учиться и заменять уроки у младшеклассников,а для учеников ,потому что к ним в этот   придут "новые учителя" . в этот день мы с подругой заменяли у 3 класса.малыши были нам рады,хоть по началу немного нас стеснялись,потом они все-таки расслабились,мы познакомились со всеми и начали урок.к нашему удивлению класс оказался дружным и сообразительным. они смогли ответить на самые сложные вопросы по уроку. мы быстро разобрали новую тему и под конец урока решили дать малышам немного времени отдохнуть. оставшиеся минут 10 до конца урока мы болтали ,играли с детьми ,угостили их заранее нами принесенными конфетами. а когда прозвенел звонок мы ушли дети расстроились ,что нам надо уходить и попросили в следующий раз опять прийти заменять к ним в класс.вот так прошел наш день

Камедыя "хто смяецца апошнім" была напісана ў 1939 годзе, калі чалавека маглі схапіць без усялякага дазнання, проста па даносу. таму не дзіўна, што большасць людзей знаходзілася ў нейкім запалоханым стане, пад страхам апынуцца ў гулагу. якраз да такіх людзей і належыць навуковы ўнік туляга. туляга - адна з асноўных дзеючых асоб п'есы. увесь знешні выгляд тулягі цалкам адпавядае яго прозвішчу. ён нейкі нязграбны, няспрытны, нібы сапраўды туляецца з аднаго месца на другое. аднойчы, калі туляга ішоў у інстытут, нейкі чалавек заўважыў яго падобнасць да дзянікінскага палкоўніка. а паколькі туляга і сапраўды некалі жыў у тым горадзе, назва якога прагучала ў вуснах незнаёмца, то бедалагу гэта насцярожыла і вельмі напужала. ён расказаў пра гэты выпадак у інстытуце. пачуўшы пра гэта, зёлкін - яшчэ адзін ўнік гэтай навуковай установы і ўсім вядомы выдумшчык і пляткар - перайначыў яго расказ так, што выходзіла, быццам туляга на самой справе дзянікінскі афіцэр і вельмі баіцца цяпер гэтага. у той час дырэктар інстытута гарлахвацкі пад пагрозай выдачы "дзянікінца" нкус прымушае тулягу напісаць за яго навуковую працу і паставіць пад ёй прозвішча гарлахвацкага. такі адкрыты шантаж узнімае хвалю незадаволенасці ў тулягі, сумленнага навукоўца. ён і раней адчуваў сваё становішча вучонага-парабка, але не хапала смеласці, каб пазбавіцца ад гэтага. апошняй кропляй стала здарэнне з зіначкай зёлкінай, калі гарлахвацкі, баючыся жончынага гневу, выкліканага яго "шашнямі" з зіначкай, павярнуў усё так, што атрымалася, быццам з зінай у кабінеце быў не ён, а туляга. вынесці такога сораму туляга не мог, таму тут жа пачаў распрацоўваць план, як адпомсціць ненавіснаму невуку і кар'ерысту. ён раіцца, дзеліцца сваімі думкамі з ўнікамі інстытута, шукае іх падтрымкі і дапамогі. гэта яму з цягам часу пераадолець страх. заставалася толькі пераступіць апошнюю прыступку - выкрыць лжэвучонага, які да таго ж яшчэ і дырэктар навуковай установы. у гэтай цяжкай справе тулягу і чарнавус, вера і левановіч. яны спакойна яго выслухалі, паспачувалі і паабяцалі падтрымку. да моманту зачытвання "навуковай працы" туляга ўжо вызваліўся ад страху і быў рашуча настроены іць усім ўнікам праўду. пасля таго, як гарлахвацкі зачытаў напісаную тулягам працу, усім стала зразумела, што ўяўляе сабою гэты чалавек як вучоны. у дакладзе сустракаліся такія дэталі, што ўзнікала пытанне, хто на самой справе больш "карысны выкапень" - гарлахвацкі ці тая жывёліна, пра якую гаварылася ў дакладзе. заканчваецца камедыя трыўмфам тулягі. а гарлахвацкага забіраюць у нкус па справе здрадніцтва. у кантрасце паміж пачаткам і канцом твора і хаваецца сэнс яго назвы. спачатку смяяўся гарлахвацкі, паціраючы рукі ад радасці, што, дзякуючы страху тулягі, зможа ў хуткім часе абараніць дысертацыю і закрыць рот тым, хто падазрае яго ў лжэвучонасці і не давярае яму. у канцы смяецца туляга, задаволены тым, што хапіла-такі смеласці і рашучасці перамагчы страх і выкрыць ярага кар'ерыста і невука. сэнс назвы твора "хто смяецца апошнім" у тым, што нельга лічыць куранят па вясне, таму што яшчэ не раз выйдзе на паляванне ліса. і, як сцвярджае народная мудрасць, той смяецца добра, хто смяецца апошнім.