продолжение для апавяданне Уладзимира Шыцик "Лисцик Серабрыстай таполи" ? ОЧЕНЬ Не пересказ, а именно продолжение для его) ДАЮ 30б

Фразеологизмы подчеркнуты:

Сенька ніколі не любіў вучыцца. Вучоба, вядома ж, не мёд, таму хлопец на занятках кляваў носам, аніякае рады на яго не было. Настаўнікі толькі ўздыхалі і прадказвалі, што калі-небудзь Сеня на сваё нарвецца. Сеня ж толькі рагатаў у адказ.
Але на яго ліха прыйшоў час экзаменаў. Толькі пачало на дзень займацца, а Сеня ўжо стаяў пад кабінетам ні жывы, ні мёртвы і не сваім голасам прасіў у аднакласнікаў шпаргалкі. 
Але выкарыстаць іх яму не давялося. Экзаменатары не спускалі вачэй з гультая, бо на свае вочы бачылі, на свае вушы чулі, як Сеня ўвесь час вучыўся. 
Нарэшце выклікалі Сеню адказваць. Пайшоў ён, не сабраўшы розуму. Адказ на языку круціцца, а сфармуляваць аніяк не ўдаецца. Навёрз Сеня сем карабоў, што на думку прыйшло. Здаецца, нішто сабе атрымалася. Але экзаменатары вырашылі інакш: адправілі хлопца на перасдачу. Вось і знайшоў лодар прыгоду на сваю галаву. 

- Добры дзень, сястра!

- Добры дзень, Віця!

- Я бачу, ты адна дома. А дзе бацькі?

- Да бабулі паехалі абодва. Вернуцца толькі ўвечары.

- А чаму яны мяне не папярэдзілі, што паедуць? Я, можа быць, і сам бы бабулю дачуўся.

- А яны спачатку не плянавалі ехаць. Потым бабуля патэлефанавала, прасіла, каб яны прыехалі, дапамаглі ей. Ей трэба, каб тата старую дзіцячую ложачак сабраў і адвез, куды трэба.

- Ложачак? Навошта?

- А, Віця, ты ж яшчэ не ведаеш! У цеткі Іны і дзядзькі Вовы нарадзілася маленькая дзяўчынка, сення рана раніцай.

- Ух, ты!

- Грошай у іх цяпер мала, вось наша бабуля і вырашыла ім дапамагчы. Знайшла старую ложачак і дзіцячую ванначку, розныя рэчы для маляняці. Усе яны ў добрым стане. Цяпер хоча пераправіць іх цетцы Іне.

- А як назавуць дзяўчынку?

- Яшчэ не вырашылі, але хочуць, накшталт, Полинкой назваць.

- Добра. Паліна - прыгожае імя. Цяпер у нас з'явілася траюрадная сястрычка!