Какие странности и неожиданности в поведении разных персонажей повести вы заметили (например, «Вы знаете Агафию Федосеевну? та самая, что откусила ухо

«Иван Иванович очень сердится, если ему попадется в борщ муха: он тогда выходит из себя - и тарелку кинет, и хозяину достанется. Иван Никифорович чрезвычайно любит купаться и, когда сядет по горло в воду, велит поставить также в воду стол и самовар, и очень любит пить чай в такой прохладе.»

Иван Иванович как бы сочувствует нищим, но на деле не подает им ни копейки.

Судья, который, во время судебного разбирательства, разговаривает о дроздах и, не слушая дела, его подписывает и берет взятки обеими руками;

ответ:

объяснение:

лиро-эпостық жырлар ғашықтық жырлар - лирикалық әрі эпикалық шығарма. оқиға желісі бірін-бірі құлай сүйген екі жас арасындағы махаббатқа құрылады. көпшілігінің оқиғасы сүйгеніне қосылуды аңсаған, жастарға ескі салт-сана қарсы тұрып, мерт қылумен аяқталады. лиро-эпостық жырларларда халықтың тұрмыс-салты, әдет-ғұрпы, наным-сенімі, көңіл-күйі көбірек суреттеледі. оларда реалистік және романтикалық көріністер сабақтаса келіп, реалистік әдіс басым жатады. лиро- эпостық жырларда кейіпкерлер батырлар емес, карапайым . екі жастың бір -біріне деген сүйіспешілігін жырлайтын эпостарда, негізінен, махаббат отына жанған қыз бен жігіттің қосыла алмай, трагедияға ұшыраған тағдыры баяндалады. әдетте, олардың бақытына кедергі болатын нәрсе -ата- аналардың қарсылығы немесе қызға ғашық басқа жігіттің жауыздығы , иә болмаса екі рудың араздығы болып көрсетіледі.

ғашықтық жырлар көркем фольклордың барысында батырлық эпостан кештеу қалыптасқан, бірақ бұл қаһармандық жыр мүлде өшіп, оның орнына романдық эпос келді деген сөз емес, эпостың бұл екі түрі көп уақыт бірге , бір -бірімен байланыса, қатарласа ған. ұқсастықтары да аз емес. олардың жалпы поэтикалық сипаты ұқсас. айталық, сюжеттік құрылымдардың бір типті болып келуі, образдар жүйесіндегі біркелкілік, өлең құрылысы мен бейнелеуіш құралдардың біртектілігі секілді белгілер эпостың екі түрінде де кездеседі. ғашыктык жырлар көп вариантты болып келеді оның себебі көп замандар бүл жырлар ауыздан- ауызға тарап, біреуден біреу жаттап алу арқылы кейінгі ұрпаққа жетіп баспаға іліккен.[1]

Северо-Западная Русь, Русь Северо-Западная[1] — у некоторых в исторической литературе название Новгородской и Псковской земель Руси, между XII и XVI веками.

Древнерусское государство в первые века своей истории, ознаменовалось своим дроблением на уделы (части, края, страны), и начало данного периода принято относить к XI веку, к разделам Руси по смерти Святого Владимира (1015 год) и особенно Ярослава (1054 год). Некоторыми исследователи стали рассматривать Русскую землю по частям света: Север, Восток (Северо-Восточная Русь), Юг и Запад (Юго-Западная Русь).

Наряду с Поднепровьем является древнейшим очагом русской государственности. Хотя население Северо-Западной Руси стало составной частью великороссов, оно долгое время сохраняло региональные языковые особенности и особенности в обычаях. Характерной чертой было также вечевое политическое устройство. Особую роль сыграло отсутствие на Северо-Западной Руси татаро-монгольских разрушений и власти Золотой Орды, а также участие в торговле и контакты с Западной Европой. На Северо-Западной Руси сформировались северные великороссы — одна из трёх крупных этнографических групп русского народа.[2].

К Северо-Западной Руси в некоторых источниках относили и Литву[1] (Литовскую Русь).