К чему при­ве­ло междуцарствие, на­сту­пив­шее после смер­ти Алек­сандра I?

Междуцарствие привело к выступлению декабристов 14 декабря 1825г.

Агульныя вобразы: бусел, дрэва, краявіды Беларусі
Адрозненні: у цэнтры кампазіцыі сівал буслянкі, кола, дрэва — сімвалы Беларусі, жыцця, існавання, чысціні, спакою, прыгажосці.
Тэхніка графікі:
перавага лініі і светлацені;
графіка больш кантрастная, у асноўным гэта кантраст чорнага і белага, кантраст фону і малюнка.
графіка не загрувашчвае прастору, а наадварот стварае яго, у чымсьці яна падобная на музыку - ёй уласцівыя паўзы, і паўзы гэтыя гуляюць вялікую ролю;
дае мастаку больш свабоды, чым жывапіс, дзякуючы прастаце і даступнасці тэхнікі, магчымасці працаваць хутка, адлюстроўваючы імгненныя эмацыйныя перажыванні;
графіка ў асноўным мае ілюстрацыйны характар, яна больш дэкаратыўная (часта выкарыстоўваецца для стварэння ілюстрацый да кніг, шаржаў і г.д.)

Верш М. Багдановіча «Слуцкія ткачыхі» выразна дзеліцца на дзве супрацьпастаўленыя часткі і своеасаблівае падагульненне, вывад.
З першых слоў сутыкаецца ў творы роднае, сваё, з чужым, панскім.
Ад родных ніў, ад роднай хаты
У панскі двор дзеля красы...
Чуеш жывы боль развітання ў гэтым звароце яшчэ і яшчэ раз да слова «родны», што бязлітасна змяняецца на «панскі»... Размежаванне «роднага» і «чужога» арганізуе ўсю будову, рытмічную аснову твора. А наступныя радкі адкрыта пачынаюць выказваць варожасць паміж «панскім дваром» і «роднай хатай»:
Яны, бяздольныя, узяты
Ткаць залатыя паясы.
Тут ужо гучыць думка пра прымус, тым больш што слова «ўзяты» інтанацыйна ўзмацняецца як апошняе слова радка: у ім выразна відаць яго «залежны» стан, у ім жыве сваімі супярэчнасцямі рэальны свет — той, дзе высокае мастацтва здабываецца так не па-чалавечы, гвалтам, прымусам.
Другая частка верша звязваецца з папярэдняй праз новую тэму — «А за сцяной смяецца поле...». Як вольна, як бы вырваўшыся з-за сцен панскага палаца, імкнуць на волю радасныя думкі! I зноў, як працяг роднай тэмы, ажывае ў думках малюнак прыроды:
А за сцяной смяецца поле,
Зіяе неба з-за акна, —
I думкі мкнуцца мімаволі
Туды, дзе расцвіла вясна;
Дзе блішча збожжа ў яснай далі,
Сінеюць міла васількі,
Халодным срэбрам ззяюць хвалі
Між гор ліючайся ракі;
Цямнее край зубчаты бора...
Гэтыя радкі як бы вымаўлены на адным дыханні. Падтрыманыя парывам захаплення, яны ад перапоўненасці пачуцця аж пераплёскваюцца праз край. I як вяршыня тэмы роднага краю ўзнікае матыў васількоў. Тут бачым наступ  роднай тэмы, якая ўжо зраўнялася ў сваёй моцы з чужой. Радкі гучаць больш дынамічна, упэўнена, чым у першай частцы. У іх рытме чуваць водгукі перамогі.