Какие территории в начале XVII в. отошли к другим государствам?

17 в. был самым плодотворным веком для России в деле расширения границ.
Хотя, начался и неудачно - сначала трехлетний голод, затем “смутное время”, то есть гражданские войны и польская интервенция 1604 - 1611 гг. , привели к временной потере (на карте штриховка) ряда западных и северо-западных территорий (Смоленские и Черниговские земли отошли к Польше, Прибалтийские и Приладожские - к Швеции) , временно затормозился процесс освоения Сибири.

Характар размовы надае вершу спакойную, упэўненую інтанацыю, аўтар ганарыцца якасцямі характару беларусаў. У гады Вялікай Айчыннай вайны беларусы першымі распачалі партызанскі рух, першымі ішлі змагацца з ворагамі, не шкадуючы свайго жыцця. Беларусы жывуць у згодзе з іншымі народамі, дапамагаюць ім, калі здараецца бяда. На Беларусі амаль ніколі не было канфліктаў на нацыянальна-рэлігійнай глебе, мы вядомы, як талерантная і цярпімая нацыя: на адной вуліцы маглі размяшчацца мячэць і царква. Адлюстраваннем спагадлівасці, цярпімасці беларусаў да прадстаўнікоў розных нацый, канфесій, павагі да людзей з іншым светапоглядам, светаўспрыманнем з'яўляецца адначасовае мірнае і працяглае суіснаванне карэнных жыхароў Беларусі некалькіх веравызнанняў (праваслаўныя, католікі, уніяты) з прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцей, з іх рэлігіяй (іудаізм, мусульманства і інш.). Калі гэта было патрэбна, беларусы ішлі на дапамогу саім аднавяскоўцам, суседзям, сваякам, адгукаліся на чужую бяду, аб гэтым сведчыць старадаўні народны звычай — талака.

У вершы сустракаюцца шматлікія паўторы і ставяцца рытарычныя пытанні. Гэта анафара — паўтарэнне аднолькавых слоў ці словазлучэнняў ,у пачатку вершаваных радкоў або строф. Гэта павышае эмацыянальнасць паэтычнага выказвання, узвышае яго тон, кампазіцыйна арганізуе. Пытанне, звернутае да чытачоў «Вы бачылі лес...», загадзя рыхтуе да раскрыцця трагічных падзей, узмацняе ўражанне. У першай частцы паўтараецца словазлучэнне «кожны чацвёрты». Гэта— эпіфара, паўтарэнне аднолькавых гукаў, слоў ці выразаў у канцы вершаваных радкоў або строфаў. “Яшчэ мы не ўлічылі тых, што лячылі раны, раны не залячылі, рана паміралі”. Амонімы пісьменнік ужывае дзеля таго, каб узмацніць значэнне слова раны. («ранай адной страшэннай на целеБеларусі» ). У эпілогу паэт выкарыстоўвае прыём “спражэння”: “Я іду, ты ідзеш, а ён не ідзе”. Гэта надае вершу нейкую кантраснасць, мы жывыя,а яны маглі б і пець, і ісці, але загінулі.

Рытарычныя пытанні ў тэксце выкарыстоўваюцца, каб падкрэсліць значнасць зацвярджэння і звярнуць увагу чытача на ўзнятую тэму. Пры гэтым выкарыстанне пытальнай формы з'яўляецца умоўнасцю, бо адказу на такое пытанне не чакаецца бо ж ён відавочны.