Кто вёз Герду во владения Снежной королевы?

Северный олень.

Батлейкавы тэатр быў невялікі: драўляную скрынку, падобную на  хатку ці царкву, вазілі на санях альбо насілі нават у руках. Батлейкі рабіліся аднапавярховыя, двухпавярховыя, былі і трохпавярховыя. Адзін артыст  граў на скрыпачцы, а другі адчыняў дзверы чароўнай скрынкі'хаткі і праз шчыліны, зробленыя ў яе падлозе на кожным паверсе, вадзіў на кіёчках лялек. Ён жа прамаўляў за герояў рознымі галасамі, сыпаў дасціпнымі прыказкамі, спяваў батлейкавыя песні. Сама Батлейка нагадвае ўладкаванне Сусвету. Тут існуюць свае нябёсы і свая зямля. На нябёсах —  у верхнім ярусе скрынкі батлейкі — паказвалася сур’ёзная частка спектакля, звычайна на рэлігійную тэму. Камедыйная частка дэманстравалася на  ніжнім ярусе, там інсцэніраваліся бытавыя жартаўлівыя сцэнкі з народнага жыцця.

Гэтая прытча ўяўляе ўсім нам вобраз пакаяння грэшнага чалавека і міласэрнасці Бога да яго.У прытчы пад бацькам разумееца сам Бог, а пад блудны сынам - каяўшыся грэшнік. На блуднага сына падобны кожны чалавек, які душою сваёю аддаляецца ад Бога і аддаецца свавольнай, грэшнай жыцця; сваімі грахамі ён губіць сваю душу і ўсё дары (жыццё, здароўе, сілу, здольнасці), якія атрымаў ад Бога. Калі ж грэшнік, адумаюцца, прыносіць Богу шчырае пакаянне, з пакорай і з надзеяй на Яго міласэрнасць, дык Гасподзь, як Айцец міласэрны, радуецца з анёламі сваімі зварот грэшніка, даруе яму ўсё яго беззаконня (грахі), як бы вялікія яны ні былі, і вяртае яму свае ласкі і дары.

Прытча пра блуднага сына вучыць пакаянню і прабачэнню. На думку мітрапаліта Антонія Суражскага, дадзеная прытча «ляжыць у самом асяродку хрысціянскай духоўнасці і нашага жыцця ў Хрысце.»