Основная проблема, решавшаяся представителями Милетской школы А)первоначалав) принципиальной невозможности познать окружающую действительностьС) природы материального и духовногоD) перехода в иной мирE) использования души как мерила действительностиСледующий вопросПредыдущий вопрос​

Сына жазуы, шумер жазуы – б.з.б. 4 – 3-мыңжылдықтарда Алдыңғы Азияда кең тараған көне жазу түрі. Сына тәріздес сызықшалардың үйлесімді жиынтығы болып табылатын мұндай жазуларды шумерлер, аккадтықтар, эламдықтар, хурриттер қолданған. Шумерлердің 4-мыңжылдықтың 1-жартысынан 3-мыңжылдықтың басына дейін Тигр мен Евфрат өзендері бойын мекендеген тайпалар екені туралы деректер осы сына жазбаларында сақталған.

Сына жазуының нақты пайда болу мерзімі белгісіз, шамамен б.з.б. 4-мыңжылдықта қолданыста болған. Сына жазуы парсы жерінен және Месопотамия өңірінен табылған, олардың таңбалары бір-біріне өте ұқсас. Зерттеушілердің пікірінше, алғаш бұл жазу сына тәрізді болмаған, таңбаларда түрлі деректі, дерексіз бейнелер салынған. Алғаш 1621 ж. Италия саяхатшысы Пьетро делла Валле сына жазуын зерттесе, 1684 ж. Эгелберт Кемпфор көне парсы жазуының көшірмелерін жариялап, сына жазуы атауын алғаш ғылыми айналымға енгізді. Сондай-ақ дат ғалымы К.Нибур Персопольдағы жазуларды (1765 ж.), Г.Роулинсон мен Э.Хинкс парсы жеріндегі жазуларды қағазға түсірген. Парсы жерінен табылған сына жазуын Г.Гротефенд зерттеді, ол сөздердің көне парсы тіліндегі айтылуын ескере отырып, олардың айтылуы мен жазылуын салыстырды. Көне парсы жазулары қазіргі Шираз қаласына жақын маңдағы Дариуш (Дария) пен Хашуариш (Ксеркс) сарайлары қалдықтарын аршу кезінде түсіріліп алынған.

У Великого княжества Литовского потенциально были шансы объединить русские земли до Кревской унии, принятия её правителями католичества и смещения её внешнеполитических интересов в западном направлении. Но не было такого намерения. Литовское княжество расширяло свои владения и за счёт русских земель, но не только за счёт них. Оно боролось с опасными соседями, включая Золотую Орду и её вассала Московское княжество, но не ставило перед собой задачи освободить от ордынского ига все русские земли. Об этом свидетельствует хотя бы то, что после освобождения Киева великие князья литовские не попытались вернуть туда митрополита, восстановить Киевскую Софию как главный храм русского православия или как-то ещё идеологически использовать факт освобождения ими древнего центра государства Рюриковичей.