Вчем значение создания шумеро-аккадского царства?

Южной месопотамии конца iv тыс. – первой половины iii тыс. до н.э. в отличие от египта не сложилось централизованное государство, а существовало несколь-ко политических центров. наиболее влиятельными из них были аккад, ларса, ниппур, эриду, ла-гаш, урук, умма, ур. эти и другие южномесопотамские города-государства в этническом, рели-гиозном, культурном отношении представляли собой единое целое – государство шумер. здесь, как и в египте, часть государственной земли выделяется храмам, получают распространение об-щественные работы. однако наряду с государственной (царской) собственностью на землю суще-ствует и земельная собственность территориальных общин, где развиваются частные хозяйства. централизованные государства в месопотамии возникают во второй половине iii тыс. до н.э. в шумере на положение претендуют лагаш и его постоянный враг – умма. после напряженной борьбы в xxiv в. до н.э. правители уммы захватили лагаш, а затем распространили свое господство почти на весь шумер, сделав столицей город урук. вскоре, однако, это государ-ство было захвачено саргоном древним (2316-2261 до н.э.) – царем города аккад, который, орга-низовав первое в постоянное войско, сумел создать в месопотамии крупное централизо-ванное государство с неограниченной властью царя. при нем значительно увеличились размеры царского хозяйства, была налажена оросительная система в общегосударственном масштабе, вве-дена единая система мер и весов. саргон древний стал основателем династии, которая правила в месопотамии около полутора веков. в начале xxii в. до н.э. власть над южной месопотамией перешла к городу ур, где начала править так называемая третья династия ура, представители которой носили  титул царя шумера и аккада. царская власть имела ярко выраженный деспотический характер – цари еще при жизни обожествлялись, был создан сильный центральный аппарат , в царских и храмовых владениях велся учет всех направлений хозяйственной жизни. в xxi в. до н.э. были изданы зако-ны – древнейшие из известных нам законодательных актов, в которых, например, был установлен принцип денежного возмещения пострадавшему. в конце xxi в. до н.э. третья династия ура, ослабленная борьбой с кочевниками-завоевателями – аморейскими племенами, была свергнута. централизованное государство в ме-сопотамии прекратило существование. появилось множество местных династий аморейского про-исхождения.

Шумерское царство пало под натиском агрессивных восточносемитских племён из области аккад. основателем аккадского царства стал шаррумкен, или саргон древний. он пленил лугальзагеси и посадил в клетку для собак. при шаррумкене, однако, «черноголовые», как они сами себя называли, сохранили и политическую силу, и собственную культуру, а некоторые номы — и автономное . мало того, аккадцы во многом переняли культуру и обычаи шумеров, выучились их письменности. в xxii в. до н. э. междуречье вступило в полосу затяжного кризиса. страна пылала междоусобными конфликтами. господство захватывают правители соседнего элама и воинственные горцы-кутии (или гутии) из западного ирана. месопотамская цивилизация обыкновенно «переваривала» в себе любых захватчиков. постепенно они сами становились её частью. но с кутиями дело обстояло иначе. они хозяйничали в стране на протяжении семи десятилетий и вызвали у местного населения настоящую ненависть. наконец, правитель урука утухенгаль, личность легендарная и героическая, разбил вождя кутиев тирикана и взял его самого со всей семьёй в плен, избавив тем самым страну от иноземного ига. междуречье вновь было объединено, возникло общее шумеро-аккадское царство со столицей в уре. правящая династия была шумерской, и шумерская культура испытывает времена расцвета, недолгого, но яркого. однако древний народ шумеров постепенно растворяется в безбрежной семитской массе, уступая ей позиции. когда над междуречьем нависает угроза нового вторжения — кочевников-амореев, «царство шумера и аккада» не находит достаточно сил для отпора. последний шумерский правитель, ибби-син, предпринимает отчаянные и трагические усилия спасти свою державу. однако в 2003 г. до н. э. ур пал, а сам царь был заключён в оковы. «черноголовые» сходят с политической сцены. впрочем, это не означало катастрофы для месопотамской цивилизации. она продолжает развиваться, только на семитической основе.

Кіріспе Түркі этнонимінің алғаш рет аталуы қытай Жылнамаларында кездеседі және ол 542 жылға жатады . Қытайлар түріктердіғұндардың ұрпақтары деп санаған . Шежірелерде бұл кезде қытайдың Вэй князьдігінің солтүстік өңірлеріне солтүстік - батыс жақтың бірінен келген түріктер жыл сайын шапқыншылық жасап , ойрандап кететін болды деп хабарланады . Олар туралы келесі бір мәліметтер бүкіл құрлықтағы тарихтың талай ғасырлар бойғы дамуына өзек болған оқиғаларға байланысты . Қытайлар түріктерді сюнну - ғұндар деп атаған . Ұлы қоныс аудару дәуірі ( II - V ғасырлар ) Қазақстанның , Орта Азия мен Шығыс Еуропаның этникалық және саяси картасын едәуір дәрежеде өзгертті . V ғасырда түркі тілдес теле ( тирек ) тайпалар Одағының саны көп топтары СолтүстікМоңғолиядан Шығыс Еуропаға дейінгі далалық өңірге қоныстанды , оңтүстігінде олардың көшіп жүретін жерлері Әмударияның жоғарғы ағысына дейін жетті .

VI ғасырда Қазақстан жерлері құдіретті держава - билеушілері түрік тайпасының әулеттік Алшын руынан шыққан Түрік қағанатының билігіне түсті . Түрік этносының өзі қағанаттың құрылар алдыңдағы кезенде Ганьсу , Шығыс Түркістан және Алтайаудандарында II ғасырдан VI ғасырға дейін кезең - кезеңмен қалыптасты .

Түркі қағанаттың саяси - әскери бірлестік ретінде қалыптасқан мекені – Жетісу . Жетісу мен Шығыс Қазақстан жужан мемлекеттің шет аймақтары болатын . Осы аймақтарда орналысқан тайпалар - теле - 492 ж жужаньдарға қарсы шығып , Тәуелсіздік мемлекет құрады . Дегенмен де , 51бЖ . жужаньдар жаңа құрылған мемлекетті тағы да өздеріне бағындырады . 545 ж . теле тайпасының Ашина руы жужаньдарға қарсы күресті басқарады . 551 ж . батыр Бумын Қытайдағы Батыс Вэй патшалығымен бірігіп , жужань мемлекетінің талқандайды.

негізгі,кіріспе,қорытынды

Кіріспе Түркі этнонимінің алғаш рет аталуы қытай Жылнамаларында кездеседі және ол 542 жылға жатады . Қытайлар түріктердіғұндардың ұрпақтары деп санаған . Шежірелерде бұл кезде қытайдың Вэй князьдігінің солтүстік өңірлеріне солтүстік - батыс жақтың бірінен келген түріктер жыл сайын шапқыншылық жасап , ойрандап кететін болды деп хабарланады . Олар туралы келесі бір мәліметтер бүкіл құрлықтағы тарихтың талай ғасырлар бойғы дамуына өзек болған оқиғаларға байланысты . Қытайлар түріктерді сюнну - ғұндар деп атаған . Ұлы қоныс аудару дәуірі ( II - V ғасырлар ) Қазақстанның , Орта Азия мен Шығыс Еуропаның этникалық және саяси картасын едәуір дәрежеде өзгертті . V ғасырда түркі тілдес теле ( тирек ) тайпалар Одағының саны көп топтары СолтүстікМоңғолиядан Шығыс Еуропаға дейінгі далалық өңірге қоныстанды , оңтүстігінде олардың көшіп жүретін жерлері Әмударияның жоғарғы ағысына дейін жетті .

VI ғасырда Қазақстан жерлері құдіретті держава - билеушілері түрік тайпасының әулеттік Алшын руынан шыққан Түрік қағанатының билігіне түсті . Түрік этносының өзі қағанаттың құрылар алдыңдағы кезенде Ганьсу , Шығыс Түркістан және Алтайаудандарында II ғасырдан VI ғасырға дейін кезең - кезеңмен қалыптасты .

Түркі қағанаттың саяси - әскери бірлестік ретінде қалыптасқан мекені – Жетісу . Жетісу мен Шығыс Қазақстан жужан мемлекеттің шет аймақтары болатын . Осы аймақтарда орналысқан тайпалар - теле - 492 ж жужаньдарға қарсы шығып , Тәуелсіздік мемлекет құрады . Дегенмен де , 51бЖ . жужаньдар жаңа құрылған мемлекетті тағы да өздеріне бағындырады . 545 ж . теле тайпасының Ашина руы жужаньдарға қарсы күресті басқарады . 551 ж . батыр Бумын Қытайдағы Батыс Вэй патшалығымен бірігіп , жужань мемлекетінің талқандайды.

негізгі,кіріспе,қорытынды