?>
Тапсырма 1. Әдеби шығармада көтерілген әлеуметтік - қоғамдық мәселені берілген үзінділер арқылы түсіндіріңіз . Шығармадан үзінділер1. Ертеде бір жетім бала бопты ... - деп Аян екінші ертегісін бастады . Сыбырлап шыккан даусында аз айтқанына қалайда қалтқысыз сендіретіндей керемет бір күш бар . Ғажап ертегілер еді ... Дүниедегі жақсылық атаулының бәр - бəрі : ерлік те , ізгілік те сұлулық пен акылдылық та , ойтеуір адамға тән не бір асыл касиеттің барлығы да сол Аянның ертегілерінде болушы еді . Аян батырлык туралы ертегі айтқанда , біз - алым - жұлым киінген кара борбай балалар бір сәтке жалдау қалпымызды ұмытып , шетімізден как семсерді жарқ - жұрқ еткізіп , ат ойнаксатып жауга карсы арыстаншла шабатын нағыз қас батырдай сезінунні едік озімізді.2. Мен таяп келгенде шеттеу тұрған Есікбай сыбырлап қанат — Аян балалар үйіне кеткелі жатыр , - деді . Карағым , жолың болсын , - деді жыламсырап » Жаксыдан калган тұяқ ен . кайда жүрсең де аман бол . Адам болсан таулап келерсін Аян балалардың бәрімен қол алысып қоштасты . Мен әлі бәріңе де хат жазып тұрамын , - деді күлімсіреті Біз , балалар , Аянды кеш уақытқа дейін еске алып , сөз кылушы едік . Шынында да бұл күнде Аян кайда екен ? Тірі ме екен ? Ондай бала тірі болуы тиіс . Ондай бала алдына нендей мұрат қойса да жетеді . Ал тірі болса Жусанды төбеге бір оралмауы калай ?! Жусанның мүмкін емес кой ... »
Ответы
Милый идеал? Ну, не знаю... Татьяна... Вот эта милая молоденькая девушка, не по возрасту грустная и молчаливая, выходит к гостям и садится у окна. Так наш герой в первый раз видит героиню. Они не разговаривают, судя по тексту, она и не поздоровалась, войдя в комнату к гостям. Онегин даже толком и не понял, кто из девушек Татьяна. Свойственно ли такое поведение воспитанной русской девушке? Каковы причины, сделавшие её такой дикой и печальной? Почему она не любила обычных детских забав? Почему не интересовалась ни рукоделием, ни домашними делами? Могу только предположить: родители плохо занимались её воспитанием.
Очень скоро после первой встречи с Онегиным начитавшаяся романов Татьяна пишет ему письмо, в котором не только признается в своей любви, но и требует от Евгения взаимности. Поступок для того времени - уникальный, невозможный. Я думаю, что эта любовь была игрой воображения праздной девушки, не занятой ничем и от этого скучающей и мрачной. Жизнь этой бледной и унылой девушки была гораздо более пуста, чем жизнь Онегина, и она выдумала себе любовь, потому что «пора пришла». Ко всеобщему благу, Онегин её не соблазнил и не стал жениться, за такое благородство она в конце романа его благодарит. И становится генеральшей.
Но что в этом "милого"?