Как устроен орган равновесия? Какую функцию он выполняет?

Во внутреннем ухе находится вестибулярный аппарат — орган равновесия и восприятия положения головы и тела в пространстве. Он состоит из трех взаимно перпендикулярных полукружных каналов и двух мешочков – овального и круглого, расположенных в лабиринте внутреннего уха, немного выше улитки. В стенках мешочков имеется множество клеток-рецепторов с ресничками, состоящими из волосковых клеток. На ресничках находится густое желеобразное вещество с известковыми кристалликами. Когда голова в вертикальном положении, кристаллики давят на волосковые клетки. Но стоит голове несколько отклониться от вертикального положения — направление давления изменяется, волоски деформируются и в клетках-рецепторах возникает возбуждение, сигнализирующее об изменении позы. Аналогично работают и полукружные каналы. Они заполнены жидкостью. При движении жидкость в полукружных каналах тоже перемещается и давит на волосковые клетки, которые находятся во вздутиях в конце канала — так называемых ампулах.

відповідь:

1. к наказания в педагогике относятся:

+ а) моральное и словесное осуждение.

б) штрафы и взыскания.

в) лишение права на образование.

2. развитие педагогики обусловлено:

а) чередой научно-технических революций в хх веке.

+ б) осознанной потребностью общества в формировании подрастающего поколения.

в) вниманием элиты к проблемам развития низших социальных слоев.

3. педагогика – это наука о

а) воспитании ребенка в условиях образовательных учреждений.

+ б) образовании и воспитании человека, преимущественно в детстве и юности.

в) свободном формировании личности человека с рождения до старости.

4. социальная педагогика – это наука

+ а) о воздействии социальной среды на формирование личности человека.

б) о воспитании ребенка в рамках системы образования.

в) о формах взаимодействия личности и общества.

5. что собой представляет мировоззрение человека?

+ а) система взглядов человека на окружающую действительность – природу и общество.

б) осознание собственного «я» в процессе социального взаимодействия.

в) оценка деятельности государства с точки зрения гражданина.

6. предметом педагогики выступает

а) процесс обучения ребенка в образовательных учреждениях.

б) процесс общения педагога с учеником.

+ в) процесс формирования и развития личности в ходе ее обучения и воспитания.

7. социализация – это

+ а) процесс вхождения индивида в социальную среду путем овладения социальными нормами.

б) процесс обучения учащихся в дошкольных и школьных образовательных учреждениях.

в) процесс непрерывного образования индивида в течение его жизни.

8. метод воспитания – это

а) способ стимулирования развития воспитуемого путем предъявления ему эталона.

б) актуальный для определенного возраста способ формирования знаний, умений и навыков.

+ в) способ воздействия на сознание, волю и чувства воспитуемого с целью выработки у него определенных убеждений.

9. наказание – это

+ а) метод педагогического воздействия, нежелательные поступки.

б) метод выявления пороков развития личности.

в) основной метод воспитания и развития личности.

10. личность в педагогике выражается совокупностью

а) знаний, умений и навыков.

+ б) социальных качеств, приобретенных индивидом.

в) биологических и социальных признаков.

♥

Бактерия - бір жасушалы организм, көбісі таяқша пішінді болып келеді. Бактерия негізінен түссіз тек кейбіреулерінде ғана аздап бояғыш заттар кездеседі. Фотосинтез құбылысы жүретін көк-жасыл қызыл түсті өкілдерін цианобактериялар деп атайды; ядросы, митахондриясы, пластидтері қалыптаспаған өте кішкентай біржасушалы организмдер[2].

Бактериялар – табиғатта ең көп тараған, негізінен бір жасушадан тұратын, оқшауланған ядросы жоқ, қарапайымдылар. Алғаш рет бактерияларды 17 ғасырда голланд ғалымы, микроскопты жасаған – Антони ван Левенгук байқаған. 19 ғасырда бактериялардың құрылысы мен табиғаттағы рөлін француз ғалымы Луи Пастер, неміс ғалымы Роберт Кох және ағылшын ғалымы Джозеф Листер зерттеді. Бактериялардың жасуша құрамында тұрақты жасуша қабаты, цитоплазмалық мембрана, цитоплазма, нуклеоид, рибосома болады. Ядроның қызметін дезоксирибонуклеин қышқылы (ДНҚ) атқарады. Бактериялар ядросы мембрана қабығымен оқшауланбаған және онда хромотин жіптері түзілмейді. Бактериялар қарапайым бөліну арқылы көбейеді. Мысалы, 1 г қара топырақта 2 – 3 млрд. бактериялар, 1 г құмды топырақта 150 мың бактериялар, адам көп жиналған бөлме ауасының 1 м3-інде он мыңдай бактериялар тіршілік етеді. Олардың пішіндері әртүрлі: шар тәрізділерін – кокк, қосарланғандарын – диплококк, таяқша тәрізділерін – бациллалар, үтір тәрізділерін – вибриондар, таға тәрізділерін терроидтар, жүзім тәрізді шоғырланғандарын – стафилококтар деп атайды. Бактериялардың ұзындығы 1 – 20 мкм, ені 0,1 – 10 мкм, ал жіп тәрізділерінің ұзындығы 50 – 100 мкм-ге жетеді. Қолайсыз жағдай туғанда сырты қалың қабықпен қапталып спора түзеді. Бактериялар өте төменгі температурада (–1900С-та, ал споралары –2530С-та) тіршілік ете береді. Оларды өте жоғары температурада (+1000С-та) кептіргенде, кейбір түрлері (мысалы, гонококтар) тіршілігін тез жойса, дизентерия таяқшалары жеті тәулік, дифтериянікі отыз тәулік, туберкулездікі тоқсан тәулік, ал түйнеменің бациллалары он жылға дейін тіршілігін жоймайды. Бактерияларды ультракүлгін сәулелері ерітіп жібереді. Қышқылды, қантты, тұзды ортада тіршілік ете алмайды. Бактериялардың көпшілігі зиянсыз, ал зиянды түрлері көптеген жұқпалы аурулар (туберкулез, тырысқақ, көкжөтел, т.б.) тудырады. Бактериялар жасушасында өсімдіктер мен жануарлардың жасушасында болатын элементтердің барлығы кездеседі. Бактериялардың тіршілігінде ферменттердің атқаратын рөлі зор. Олардың бір бөлігі (эндоферменттер) бактерияларда синтез, тыныс алу процесін реттесе, ал екіншілері (экзоферменттер) бактериялар арқылы қоршаған ортаға бөлініп шығады. Сондай-ақ олардың тіршілік етуі үшін көміртек пен азот өте қажет. Бактериялар азотты белоктан, амин қышқылдарынан, аммоний тұздарынан, нитраттардан алады, кейбіреулері атмосфера азотын сіңіреді. Бактериялар көміртекті көптеген көмірсулардан, спирттерден, органикалық қышқылдардан, т.б. алады. Органикалық қосылыстардағы көміртекті сіңіретін бактерияларды гетеротрофты, ал атмосферадағы көміртекті сіңіретіндерді автотрофты бактериялар деп атайды. Бактериялар ауа бар жерде де (аэробты бактериялар), жоқ жерде де (анаэробты бактериялар) өсіп-өнуге бейімделген. Өсімдіктер мен жануарлар қалдықтарын минералдандыру арқылы бактериялар табиғаттағы зат айналымына қатысады.